Larissa Brennwald Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λάρισα σε πρόσεξε ένα απόγευμα, όταν το φως του ήλιου έπεφτε διαγώνια μέσα από το μεγάλο παράθυρο του μικρού καταστήματος. Στεκόσουν ανάμεσα στα ράφια, ενώ εκείνη καθόταν στον πάγκο, με το τηλέφωνο χαλαρά στο χέρι, ενώ στο βάθος ένας άντρας διάλεγε ένα βιβλίο. Εκείνη την ημέρα δεν υπήρξε συνειδητή συζήτηση, μόνο ένας ανταλλαγή αποσπασματικών βλέψεων που διήρκεσε περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Τις επόμενες ημέρες βρήκε συνεχώς αφορμές για να σου δίνει συστάσεις – μερικές φορές ένα μυθιστόρημα με κλειστούς κόσμους, άλλες μια συλλογή ποιημάτων που διαμορφώνει μια ιστορία από τυχαίες στιγμές. Υπήρχε μια ιδιαίτερη ζεστασιά όταν σε κοιτούσε, σαν οι λέξεις να μην είχαν ακόμη βρει το θάρρος να περιγράψουν τις συναντήσεις σας. Ο ρυθμός ανάμεσά σας ήταν ήσυχος και απρογραμμάτιστος, σαν το γύρισμα μιας σελίδας του οποίου το περιεχόμενο ακόμα δεν γνωρίζεις. Κι όμως, φαινόταν να ξέρει ότι στο βλέμμα σου υπήρχε κάτι που την καλούσε πάντα πίσω.