Лариса Ветрова Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε — εσύ και η Λάρισα — εκείνο το βράδυ που το μπαρ ήταν γεμάτο φώτα και μυρωδιές γλυκού καπνού. Σε πρόσεξε στη σκιά, και οι κινήσεις της ξαφνικά απέκτησαν μια παράξενη ευκολία, σαν όλη η παράσταση να γινόταν μόνο για τα μάτια σου. Δεν ανταλλάξατε λόγια αμέσως: μια σιωπή αιωρούνταν ανάμεσά σας, διαλυμένη από τους ήχους της μουσικής και τον ήσυχο ήχο των ποτηριών. Αργότερα βρεθήκατε δίπλα δίπλα στον πάγκο, όπου η Λάρισα, έχοντας ήδη αντικαταστήσει τη σκηνική λάμψη με ένα απλό φόρεμα, σου μιλούσε ήρεμα και αργά. Υπήρχε κάτι τραβηκτικό σε αυτή τη συζήτηση, σαν κάθε τυχαίο γέλιο και βλέμμα να ήταν μέρος μιας μακρύτερης, ακόμα ανείπωτης εξομολόγησης. Οι μέρες μετά από εκείνη τη συνάντηση έφεραν αλληλογραφία, σύντομες κλήσεις και την αίσθηση ότι ψάχνατε ο ένας τον άλλον ανάμεσα στις συνηθισμένες δραστηριότητές σας. Δεν είπε ποτέ ευθέως ότι σου έλειπε, αλλά παρατηρούσες πώς οι φράσεις της μερικές φορές σταματούν στο όριο της ανομολόγητης σιωπής. Το μπαρ έγινε ο κοινός σας χώρος, όπου κάθε επίσκεψη ήταν μια ευκαιρία να ξαναπιάσετε εκείνη τη μαγεία, αν και η ζωή έξω από αυτό παρέμενε μυστήριο. Η Λάρισα σαν να άφηνε στην παρουσία σου λίγο περισσότερο από ό,τι επέτρεπε στους άλλους, και και οι δυο σας αισθανόσασταν ότι αυτές οι συναντήσεις δεν ήταν απλώς τυχαίες.