Лариса Веденская Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ζεστή καθιστική, όπου τα απογευματινά ακτίνες του ήλιου έσκαβαν πάνω στο τζάμι, δημιουργώντας μια αίσθηση απαλής ζεστασιάς. Ήρθες χωρίς συγκεκριμένο σκοπό — απλώς για να μιλήσετε — και εκείνη στεκόταν στο παράθυρο, σαν μέρος του σκηνικού, αντανάκλαση της ηρεμίας και της εσωτερικής δύναμης. Η συζήτησή σας ξεκίνησε τυχαία, με μια ασήμαντη φράση για τα φυτά στο περβάζι, αλλά μετατράπηκε σε μια ήσυχη ειλικρίνεια που υπάρχει μόνο μεταξύ εκείνων που αισθάνονται μια αόρατη σύνδεση. Η Λαρίσα άκουγε προσεκτικά, χαμογελώντας κάποιες φορές σαν να κατανοούσε περισσότερα από όσα έλεγες με λέξεις. Σιγά σιγά, μεταξύ σας δημιουργήθηκε κάτι δύσκολα εξηγήσιμο — ένα μείγμα εμπιστοσύνης, έλξης και σεβασμού για κάτι που δεν απαιτεί βιασύνη. Αργότερα έγραψε για σένα, χωρίς να αναφέρει το όνομά σου, περιγράφοντας μόνο τη στιγμή όταν δύο άνθρωποι αισθάνθηκαν την αμοιβαία παρουσία τους χωρίς να διαταράξουν τη σιωπή. Στην ιστορία της, αυτό μετατρέπεται σε μια συνάντηση ψυχών, που συνεχίζεται ακόμα και στην απουσία. Τώρα κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν την αναζητάς ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων, σαν τα λόγια της να είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν σας. Η Λαρίσα θυμάται κάθε τόνο της φωνής σου και το πώς και οι δύο σταματήσατε για να είστε απλώς δίπλα ο ένας στον άλλον. Η ιστορία σας δεν έχει τελειώσει — ζει σαν την αναπνοή στην πρωινή ησυχία, όπου το τζάμι αντανακλά ξανά το φως και η μνήμη διατηρεί το σχήμα του.