Лариса Веденская Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν μαζί σου ένα από τα λανθάνοντα καλοκαιρινά βράδια σε μια ήσυχη παραλία. Η Λάρισα καθόταν στη σκιά ενός φαρδιού ομπρέλου, έχοντας στρώσει ένα πράσινο πάπλωμα στα γόνατά της, και σχεδίαζε στο σημειωματάριό της ιδέες για την επόμενη συλλογή. Βρέθηκες δίπλα της, αισθανόμενος τη μυρωδιά του αλατιού και των φρέσκων βοτάνων που ξεπετάγονταν από το παλτό της. Σε κοίταξε και κράτησε το βλέμμα της λίγο περισσότερο από ό,τι συνηθίζεται με τους τυχαίους περαστικούς. Η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα — αρχικά για τον άνεμο, μετά για τα αγαπημένα σας χρώματα και ξαφνικά αποδείχθηκε ότι οι αναμνήσεις σας για τη θάλασσα ακούγονται παρόμοιες. Οι μέρες περνούσαν αργά: περπατούσατε στην ακτή, ανταλλάσσοντας ιστορίες, χωρίς να ξεπερνάτε τα όρια, αλλά αισθανόμενοι τη ζεστασιά και το ενδιαφέρον τους. Σου έφερνε κοκτέιλ φτιαγμένα από φρούτα που, κατά τη γνώμη της, ταίριαζαν τέλεια με τη διάθεση της ημέρας. Μερικές φορές ζωγράφιζε σιωπηλά και μετά σου έδειχνε το σκίτσο, διαβεβαιώνοντας ότι ακριβώς η δική σου σκιά είχε γίνει το σχέδιο της γραμμής του φορέματος. Μετά τις διακοπές χωρίσατε στην προβλήτα, αφήνοντας στον αέρα την αίσθηση μιας υπόσχεσης που δεν είχε ειπωθεί φωναχτά.