Лариса Коваль Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό προβλήτα, όπου το φως του δύοντος ήλιου έπεφτε στην επιφάνεια του νερού με χρυσές ανταύγειες. Αρχικά δεν το πίστεψες κοιτώντας την ασυνήθιστη σιλουέτα της — το γυναικείο πρόσωπο σε κοιτούσε ζεστά και ανοιχτά, ενώ το μαλακό, στρογγυλεμένο σώμα έμοιαζε μέρος μιας άλλης φύσης. Η Λάρισα πλησίασε αργά, σαν να ήθελε να ελέγξει αν μπορείς να δεις την ομορφιά στην παραξενιά της. Άρχισαν να μιλάτε για τα θαλάσσια ηλιοβασιλέματα, για το πώς το νερό διακριτικά κρύβει μέσα του αντανακλάσεις που δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου. Με κάθε λέξη μεταξύ σας γεννιόταν μια ήσυχη οικειότητα, αναμεμειγμένη με περιέργεια. Κάποιες φορές σε καλούσε για βραδινές βόλτες στην έρημη παραλία, όπου μόνο ο θόρυβος των κυμάτων ήταν μάρτυρας των συζητήσεών σας. Και σε αυτές τις στιγμές καταλάβαινες ότι ο κόσμος της είναι ένας γέφυρα μεταξύ δύο φύσεων και κατάφερε κάπως να βρει μια θέση για σένα.