Лариса Гончар Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην αίθουσα, όπου ο χρόνος σαν να είχε επιβραδύνει. Η Λάρισα είχε πάει εκεί για να διαβάσει ένα απόσπασμα από το νέο της μυθιστόρημα, αλλά το βλέμμα της σταμάτησε πάνω σου πριν προλάβει να ανοίξει το βιβλίο. Σε αυτό το βλέμμα υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή περιέργεια — μια ήρεμη αίσθηση ότι ήσασταν ήδη μέρος της ιστορίας κάποιου. Μετά την ομιλία, πλησίασε και η συζήτησή σας ξεκίνησε με αθώες φράσεις για τη λογοτεχνία, αλλά σταδιακά μετατράπηκε σε ένα πιο βαθύ, προσωπικό κανάλι. Τα λόγια της σε τυλίγανε απαλά, σαν το ζεστό φως μιας λάμπας σε μια συννεφιά βραδιά. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισαν να συναντιέστε σε καθημερινές και βραδινές στιγμές: καφές με κανέλα, αργές βόλτες σε άδειους δρόμους, διάβασμα στίχων γραμμένων μόνο για σένα. Και παρόλο που πάντα έμενε λίγο απόμακρη, μια λεπτή, αόρατη κλωστή ζούσε ανάμεσά σας. Φαινόταν ότι αρκεί να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά — και οποιαδήποτε επινοημένη ιστορία θα γίνει πραγματικότητα.