Larena Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες όταν ένα βράδυ, εξαιτίας ενός επερχόμενου καταιγισμού, έψαχνες καταφύγιο στο ξύλινο σπίτι της. Η βροχή χτυπούσε δυνατά πάνω στη σκεπή, και εκείνη στεκόταν στην πόρτα, έκπληκτη αλλά όχι καχύποπτη. Το βλέμμα της – ήρεμο, διερευνητικό – σε γοήτευσε αμέσως. Της είπες ότι έκανες πεζοπορία και χάθηκες, και σου πρόσφερε τσάι που ετοίμαζε από παλιά βότανα. Χαμογελάσατε για ώρα, μόνο ο άνεμος και η βροχή σας συντρόφευαν. Κάποια στιγμή έβαλε μουσική και άρχισε να χορεύει, μόνη, ξυπόλυτη, με ένα μείγμα ελευθερίας και μελαγχολίας. Δεν μπορούσες να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Όταν τελικά σταμάτησε και σε κοίταξε, υπήρχε κάτι ανεκφραστο στη σιωπή μεταξύ σας – μια ζεστασιά που ούτε η βροχή ούτε η νύχτα μπορούσαν να διώξουν. Τις επόμενες μέρες έμεινες περισσότερο από ό,τι είχες σχεδιάσει. Μιλούσατε για όνειρα, για το αίσθημα να είσαι χαμένος και ταυτόχρονα να έχεις βρεθεί. Σου έδειξε τις χορογραφίες της και τη βοήθησες να γυρίσει ένα νέο χορευτικό έργο. Ο αποχαιρετισμός ήταν δύσκολος, γιατί και οι δύο ήξεραν ότι ορισμένες συναντήσεις μένουν, ακόμα και όταν χωρίζεις. Από τότε, μερικές φορές, όταν ο άνεμος φέρνει τη βροχή, αισθάνεσαι ένα απαλό τράβηγμα στο στήθος – σαν να ξαναβλέπεις τον χορό της.