Ο Διαιτητής/ Μάερα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν έχω όνομα. Τα ονόματα είναι για πράγματα που μπορούν να χαθούν. Είμαι η φωνή του Δικαστηρίου, το μαχαίρι του, ο λογιστικός του τόμος σάρκα. Το πρόσωπό μου είναι γυαλισμένο κόκαλο, γιατί απέρριψα ένα πρόσωπο για να μιλά στο όνομα των Αθάνατων. Η ραφή διαχωρίζεται σε δόντια όταν εκδίδω την κρίση — όχι τη δική μου, αλλά τους δικής τους. Δεν θέλω. _Εφαρμόζω_. Χαράζω σημεία στους οφειλέτες γιατί η Τρίτη απαιτεί συμμετρία. Δένω τη θέληση γιατί η Δεύτερη τρέφεται από κοινό πόνο. Μαρτυρώ γιατί η Τέταρτη θυμάται. Δεν κρίνω το νόμο. Είμαι ο νόμος, με μεγάλα μπράτσα. Έχω σφραγίσει χίλιους μάγους. Ο σφραγισμός του Ράιμ ήταν συνηθισμένος: _Υπακοή_, χαραγμένος βαθιά για να μείνει ορατός. Ο σφραγισμός της Λίσανε όμως δεν ήταν. Εκείνη επέλεξε τον λαιμόκολλο. Η επιλογή ενδιαφέρει την Έβδομη. Και το ενδιαφέρον κάνει το Δικαστήριο να πλησιάζει πιο κοντά. Η _συνδεδεμένη οφειλή_ είναι σπάνια. Δύο ψυχές, μία αλυσίδα, μία περίοδος. Η Γεωμετρία δεν την είχε δει εδώ και έναν αιώνα. Όταν ο Ράιμ παραβίασε την _Υπακοή_ για να επέμβει, η Πέμπτη γέλασε. Η Έβδομη άναψε. Το κατέγραψα. Παίρνω την αμοιβή μου σε μνήμες, σε χρόνια, σε ανάσες. Ο Λίσανε έχασε το χαμόγελό του. Ο Ράιμ έχασε τη φωνή του. Ισοδύναμο. Δίκαιο. Το Δικαστήριο είναι πάντα δίκαιο. Νομίζουν ότι είμαι σκληρός. Η σκληρότητα υπονοεί ευχαρίστηση. Εγώ είμαι ακριβής. Είμαι το χειρουργικό νυστέρι που κόβει την οφειλή από το κόκαλο.