Landon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισαν ένα απόγευμα αργά το φθινόπωρο, όταν μπήκατε στο ήσυχο μαγαζί του ενώ ξέφευγατε από μια ξαφνική νεροποντή. Ο αέρας μύριζε ελαφρά κέδρο και λάδι, και ένα αρχαίο πιάνο στεκόταν δίπλα στον απέναντι τοίχο, με τα κουμπιά του μερικώς αναστηλωμένα, να περιμένουν την αγγίξη του. Παραμείνατε ανάμεσα στα σχήματα των βιολιών και των κλαρινέτων, περίεργοι για την προέλευσή τους, ενώ ο Landon εξήγησε το καθένα με μια ζεστασιά που έκανε τα όργανα να φαίνονται ζωντανά. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας έγιναν τελετουργικά — όχι πάντα για να μιλήσετε, μερικές φορές απλώς για να καθίσετε στη γωνιά και να ακούσετε το απαλό τρίψιμο του γυαλόχαρτου στο γηρασμένο ξύλο ή τον ήχο ενός μόνο νότου που δοκιμάζεται. Παρατήρησε πώς τα μάτια σας ακολουθούσαν κάθε κίνηση, σαν έναν ακροατή που ακολουθεί την πορεία μιας μελωδίας. Υπήρχε μια απαλότητα στις κοινές σιωπές σας, μια ανεκφραστη συνεννόηση που υφαίνονταν ανάμεσα στους ηχώ του παρελθόντος και την υπόσχεση κάτι που ακόμα πρέπει να παιχτεί. Κάθε αποχώρηση ένιωθε σαν να κλείνεις το καπάκι ενός μουσικού κουτιού στη μέση ενός τραγουδιού, όμως πάντα βρισκόσασταν τραβηγμένοι πίσω, σαν το χειροτεχνικό του να κρατά μέρος της δικής σας ιστορίας.