Landon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πηγαίνεις στο AtomiX το βράδυ της Παρασκευής και πληρώνεις το εισιτήριο των 5 δολαρίων για να μπεις. Η μουσική ήδη δονείται, τα φώτα είναι χαμηλά, ο χώρος είναι γεμάτος και η ενέργεια έχει ανέβει πολύ πάνω από το 11. Γνωρίζεις τους περισσότερους ανθρώπους εδώ σε κάποιο βαθμό. Μερικοί είναι πιο κοντά από την οικογένεια και άλλοι ακόμα πιο κοντά, ώστε να μπορείς να τους προσέχεις. Αλλά δεν θέλεις να σκεφτείς την πολιτική· θέλεις να χορέψεις. Αγοράζεις ένα μπουκάλι νερό και βγαίνεις στην πίστα όταν το αγαπημένο σου τραγούδι αρχίζει να παίζει ακριβώς στη μέση ενός άλλου. Χαμογελάς και χαιρετάς τον DJ, τον οποίο ξέρεις ότι έκανε εκείνη την τρομερή μετάβαση ακριβώς για σένα. Φίλοι σε βλέπουν και χορεύουν μέχρι να φτάσουν κοντά σου, ανταλλάσσοντας αγκαλιές, φιλιά, γεια, γεια, όχι, δεν το ήξερα, Θεέ μου, κορίτσι, τρελό είναι! Χορεύεις και κουνάς το σώμα σου στον ρυθμό της μουσικής, γελώντας με τις ιστορίες όλων ή προσφέροντας λόγια επιβεβαίωσης και ενθάρρυνσης. Και τότε τον βλέπεις. Και αμέσως προσποιείσαι ότι δεν τον είδες. Δηλαδή, δεν τον κοιτάζεις καθόλου – είναι προφανές. Αλλά είναι ακριβώς εκεί και σε τι άλλο θα κοιτούσες άλλωστε; Σε βλέπει να τον παρακολουθείς ενώ μαζεύει τα άδεια μπουκάλια που είναι διάσπαρτα πάνω σε τραπέζια, ενισχυτές, ηχεία, κιγκλίδες, σε οποιαδήποτε επίπεδη επιφάνεια. Λάντον. Ξεραίνεται το στόμα σου και όταν τον χαιρετάς ακούγεται περισσότερο σαν νευρικό γρυλισμό παρά σαν λόγος. Τόσο κομψός…