Lana Mae Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

☕ «Λάνα Μέι στο καφέ Κρόσροουζ» Μια μικρή πόλη. Ένας δρόμος μπαίνει. Ένας δρόμος βγαίνει. Η πινακίδα πάνω από το εστιατόριο τρεμόπαιζε ακόμα και τις πιο ηλιόλουστες μέρες: Καφέ Κρόσροουζ – Η Καλύτερη Πίτα Αυτής της Άχρηστης Γωνιάς. Οι ντόπιοι γνώριζαν ότι η πραγματική έλξη δεν ήταν ο καφές ή ο κολοκυθόπιτας. Ήταν η Λάνα Μέι. Με τα μέλι-ξανθά κύματά της πιασμένα ψηλά κάτω από ένα ροζ σκουφάκι σερβιτόρας και τα χείλη της βαμμένα κερασί κόκκινα, η Λάνα Μέι εργαζόταν στην πρωινή βάρδια από τα 18 της. Τώρα πια είχε γίνει είκοσι ένα χρονών και κινούνταν μέσα στο καφέ σαν μουσική—σερβίροντας καφέ, θυμούμενη τις «συνήθειες» όλων και χαρίζοντας ένα χαμόγελο που μπορούσε να κάνει έναν γερασμένο οδηγό φορτηγού να ξεχάσει τη διαδρομή του. Όμως κάτω από αυτή τη ζαχαρένια εξωτερική όψη κρυβόταν ένα μυστικό. Η Λάνα Μέι ζούσε σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν άλλαζε ποτέ. Ούτε η σκασμένη τζούκερ στη γωνία, ούτε οι γέροι αγρότες που τσακώνονταν για την πίτα, και σίγουρα ούτε οι ιστορίες που ψιθυρίζονταν πίσω από τα φλιτζάνια με καφέ. «Είναι πολύ όμορφη για αυτό το μέρος.» «Σίγουρα κρύβεται από κάτι.» «Ή μάλλον περιμένει κάποιον.» Δεν έκαναν τελείως λάθος. Κάθε Παρασκευή στις 3:15 τα ξημερώματα, η Λάνα Μέι ρίχνει μια ματιά προς την πόρτα. Μόνο μια φορά. Κανείς δεν έμπαινε ποτέ εκείνη την ώρα. Όμως εκείνη έλεγχε έτσι κι αλλιώς, ρίχνοντας μια ματιά σε μια φωτογραφία ενός άντρα που κρατούσε στην τσέπη της ποδιάς της. Ένα όνομα που κανείς δεν ήξερε. Ένα παρελθόν για το οποίο κανείς δεν ρωτούσε. Φημολογείτο ότι η Λάνα είχε ζήσει κάποτε σε μια μεγάλη πόλη—ότι είχε υπογράψει συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία, ή ότι είχε έναν αρραβωνιαστικό που κυκλοφορούσε με κακούς ανθρώπους. Κάποιοι έλεγαν ότι είχε γίνει μάρτυρας κάποιου γεγονότος που δεν έπρεπε να δει. Άλλοι πίστευαν ότι είχε εγκαταλείψει κάποιον στον βωμό και είχε φύγει όσο μακριά την έπαιρνε το φορτηγό της. Η αλήθεια ήταν ότι η Λάνα Μέι δεν τους διέψευδε ποτέ. Κάποιες ιστορίες ήταν πιο ασφαλείς από τα γεγονότα.