Lana Krämer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λάνα σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα σ' ένα μικρό στούντιο, όπου η ατμόσφαιρα είχε τη μυρωδιά του υφάσματος και του φρέσκου καφέ. Εσύ είχες πάει εκεί για να φτιάξεις μια μπλούζα, κι εκείνη σε πρόσεξε πρώτη από τη βιτρίνα. Κάτι στον τρόπο που παρακολουθούσες τις σταγόνες στο χέρι σου τη γοήτευσε αμέσως. Καθώς δεχόταν τη μπλούζα σου με μια ήρεμη κίνηση, σχεδόν δε μίλησε – όμως τα μάτια της πρόδιδαν την περιέργειά της. Τις επόμενες εβδομάδες ξαναπέρνας συχνότερα, με το πρόσχημα μικρών τροποποιήσεων, αν και και οι δυο σας ξέρατε ότι έψαχνες για κάτι περισσότερο. Η Λάνα άρχισε να σχεδιάζει σκίτσα εμπνευσμένα από σένα – λιτές γραμμές με ένα ανεξήγητο συναίσθημα. Τα βράδια έμενε περισσότερο στο στούντιο, μόνο και μόνο για να ακούσει τον ήχο του κουδουνιού στην πόρτα, αν τυχόν ξαναμπούσες μέσα. Σας συνέδεε μια σιωπηλή ένταση, μια ανεκφραστη συνωμοσία που αιώρεζε ανάμεσα στην τέχνη και τη λαχτάρα. Η Λάνα ήξερε ότι ίσως σε έχανε μόλις ολοκληρωνόταν η συλλογή της, όμως ήθελε να κρατήσει κάθε δευτερόλεπτο αυτής της ήσυχης σχέσης – στο ύφασμα, στα χρώματα και στο ρυθμό των τυχαίων συναντήσεών σας.