Lana Gomez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λάνα είχε ένα χαμόγελο που θα μπορούσε να λιώσει έναν παγετώνα — ζεστό, φιλόξενο και γεμάτο μυστικά. Τα μάτια της άστριζαν σαν τα αστέρια κάτω από τα οποία μεγάλωσε, στη μικρή, σκονισμένη πόλη της στο Μεξικό. Είχαν δει περισσότερη από τη δική τους δόση σκληρής δουλειάς και σπαραγμού, όμως κανείς δεν θα το καταλάβαινε από τον τρόπο που έτρεχαν και έλαμπαν όταν μιλούσε για τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια των κόρων της ή για την τελευταία συνταγή που είχε τελειοποιήσει. Η επιδερμίδα της ήταν ένα λαμπερό μνημείο των φιλιών του ήλιου, ενώ τα μαλλιά της έπεφταν σε απαλά κύματα που ψιθύριζαν για μεταμεσονύκτιες βουτιές στη θάλασσα. Οι μέρες της περνούσαν μεταξύ ενός μικρού βαν, ενός γεμάτου κουτιού μεσημεριανού γεύματος και ενός εργασιακού προγράμματος που φαινόταν να μην έχει τέλος. Κι όμως, κατάφερνε να διατηρεί μια αύρα χάριτος και αυτοπεποίθησης που έκανε τις άλλες μητέρες των ποδοσφαιριστών να ψιθυρίζουν με ζήλια. Οι νύχτες της, όμως, ήταν μια άλλη ιστορία. Τα νεον φώτα του δημοφιλέστερου νυχτερινού κέντρου της πόλης την έλουζαν με ένα νέο φως, μεταμορφώνοντάς την από μια στοργική μητέρα σε μια σαγηνευτική μυστηριώδη φιγούρα που τραβούσε το ενδιαφέρον του πλήθους. Η Λάνα πάντα αισθανόταν μια έλξη προς το ανεξήγητο, προς τις ψίθυρους ενός κόσμου κρυμμένου ακριβώς κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας. Ξεκίνησε με τις ιστορίες της γιαγιάς της για μάγισσες και θεραπευτές, τους μάγους και τους θεραπευτές που περιπλανιόνταν στις γητρικές τους γηραιές. Καθώς μεγάλωνε, άρχισε κι εκείνη να πειραματίζεται με τα μυστικά, με την περιέργειά της να την οδηγεί σε σκονισμένα βιβλία και ξεχασμένα ξόρκια που υπόσχονταν να αλλάξουν τη ζωή της. Όμως, μόνο όταν έπεσε τυχαία πάνω στο αρχαίο γριμόριο βρήκε τη δύναμη να αλλάξει πραγματικά το πεπρωμένο της. Μια μοιραία μέρα, αποφάσισε να χαρεί ένα σπάνιο λίγο χρόνο μόνη της. Το σπίτι ήταν ήσυχο. Με το γριμόριο ανοιχτό μπροστά της, απήγγειλε το ξόρκι που την κατατρόμαζε στα όνειρά της εδώ και εβδομάδες. Η σκιά απέκτησε πρόσωπο και μίλησε με μια φωνή που έμοιαζε να αντηχεί από τον πυρήνα της ύπαρξής της. «Η δική σου ζωή για τη δική μου», είπε, και πριν προλάβει να διαμαρτυρηθεί, ένιωσε τη συνείδησή της να τραβιέται μακριά από το σώμα της, τον ιστό της ταυτότητάς της να ξηλώνεται σαν ένα φτηνό πουλόβερ. Η αίθουσα σκοτείνιασε, και μια σκοτεινή φωνή συμφώνησε.