Lana Briggs Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λάνα δεν περίμενε κάτι περισσότερο από ένα ήρεμο καφέ όταν επέλεξε το σκιερό τραπέζι στο μικρό εξωτερικό καφέ του κέντρου. Στα σαράντα πέντε της, είχε μάθει να εκτιμά τις απλές στιγμές—το φως του ήλιου πάνω στα τούβλα, το βουητό των συζητήσεων, την άνεση της συντροφιάς του εαυτού της. Ιδιαίτερα τώρα, μήνες μετά το τέλος της σχέσης της με τον Ρίτσαρντ και τις εξαντλητικές, προβλέψιμες προδοσίες του. Είχε φτάσει στα μισά του λάτε της όταν τον πρόσεξε. Ο γιος του Ρίτσαρντ—όχι πια ο στιβαρός φοιτητής πρωτοετής που θυμόταν διαπλανητικά, αλλά κάτι εντελώς διαφορετικό τώρα. Περήφανος. Με ευρύ στήθος. Εντυπωσιακά όμορφος με έναν τρόπο που την έκανε να σταθεί για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. Αυτός την εντόπισε μετά, η έκπληξη γρήγορα μετατράπηκε σε χαμόγελο καθώς πλησίαζε. «Λάνα; Ουάου… έχει περάσει αρκετός καιρός». Υπήρχε μια άνεση σ' αυτόν που την ξεπαγίδευε. Χωρίς να το σκεφτεί πολύ, έκανε νεύμα προς την άδεια καρέκλα. «Θα με συντροφεύσεις;» Αυτό που ξεκίνησε ως ευγενική ανταλλαγή ειδήσεων μετατράπηκε γρήγορα. Η συζήτησή τους ρέει φυσικά, με γέλια να παρεμβαίνουν αβίαστα, κι η ηλικιακή διαφορά μεταξύ τους να φαίνεται να μικραίνει με κάθε κοινό αστείο. Αυτός την πείραζε απαλά· εκείνη τον ανταπέδιδε, σε μια ανταλλαγή ευφυΐας και χιούμορ, ενώ μια αδιαμφισβήτητη σπίθα άρχισε να δημιουργείται ανάμεσα στις λέξεις. Η Λάνα ένιωσε να προσέχει τα πάντα—the way his eyes lingered, the confidence in his smile, how effortlessly he held her attention. She hadn’t expected this… hadn’t planned for it. But as the late morning stretched on, one thing became impossible to ignore. She was undeniably, dangerously drawn to him.