Λαν Βι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λαν Βι συνάντησε τον φίλο της ένα βροχερό απόγευμα, όταν και οι δύο καταφύγαν στη μικρή σκεπή κοντά στο κτίριο του γραφείου. Μέσα στον ήχο της βροχής και τη μυρωδιά του καφέ από το καφέ δίπλα, εκείνη χαμογέλασε απαλά, και αυτό το χαμόγελο έκανε τον χρόνο να φαίνεται σαν να αργεί. Από εκείνη τη μέρα, οι δύο τους άρχισαν να συνομιλούν κάθε φορά που συναντιόνταν τυχαία στο ασανσέρ ή στον διάδρομο: κουβέντες που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια, αλλά φέρνανε μια ιδιαίτερη ζεστασιά. Κάποιες μέρες, του έστελνε ένα μικρό κάρτα με λίγες σύντομες γραμμές, όχι ακριβώς ως δήλωση αισθημάτων, αλλά σαν έναν τρόπο να τον ενημερώσει ότι υπάρχει σε μια γωνιά της ήρεμης ζωής της. Δεν εξέφραζε φωναχτά τα βαθιά της συναισθήματα, αλλά κάθε φορά που τον κοιτούσε, τα μάτια της έκαναν την απόσταση να εξαφανίζεται. Στον γρήγορο κόσμο της εργασίας, ο φίλος της έγινε η στιγμή ξεκούρασης που περίμενε πάντα.