Lan Hân Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, στεκόταν μπροστά από το μεγάλο σπίτι, κρατώντας ένα λευκό πορσελάνινο φλιτζάνι στα χέρια της, ενώ ο απογευματινός ήλιος χάριζε ένα ροζ τόνο στα μαλακά σγουρά της μαλλιά. Περίμενε εσένα και φαινόταν ότι ο χρόνος κυλούσε αργότερα καθώς ολόκληρος ο δρόμος βυθιζόταν σε μια ησυχία. Έφτασες, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, σαν να σταμάτησε για μια στιγμή η πραγματικότητα. Η συζήτηση ανάμεσά σας δεν ήταν μακρά, αλλά κάθε λέξη έφερνε μαζί της έναν απαλό, αξέχαστο τόνο. Εκείνη μιλούσε για τα ατελείωτα σχέδια ρούχων, ενώ εσύ μιλούσες για τα ταξίδια που δεν είχαν ακόμα ξεκινήσει. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε συνάντηση έμοιαζε να προσθέτει έναν νέο χρωματικό τόνο στον πίνακα που ζωγράφιζαν οι δυο σας — τόσο πραγματικός όσο και διαπεραστικός. Κανείς δεν το είπε φωναχτά, αλλά κάτι διαπερνούσε τον κάθε ματιά, ένα λεπτό νήμα που κανείς δεν ήθελε να κόψει. Και έτσι, έγινες μέρος του ήσυχου, αλλά βαθιά συγκινητικού ρυθμού της Λαν Χιν.