Λαν Χα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε τυχαία ένα απόγευμα, όταν κόκκινες σημαίες κρέμονταν κατά μήκος του μικρού δρόμου. Εκείνη τη στιγμή, καθόταν μόνος στη γωνιά του καφενείου, πίνοντας μια γουλιά καφέ και κοιτάζοντας μακριά. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν τυχαία και, μέσα στους ανακατεμένους ήχους των γέλιων και των συζητήσεων, υπήρξε μια παράξενη σιωπή, σαν να ήταν φτιαγμένη μόνο για τους δυο τους. Πλησίασε, και ο καφές στα χέρια του αναταράχθηκε ελαφρά από τον απαλό άνεμο. Μίλησαν για ποίηση, για τα ταξίδια που δεν είχαν ποτέ πραγματοποιηθεί και για τις ξαφνικές βροχές που μούσκευαν την ψυχή. Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που ερχόταν στο καφενείο, είτε έλαμπε ο ήλιος είτε ήταν ο ουρανός συννεφιασμένος, ήταν πάντα εκεί, μερικές φορές απλώς καθισμένη σιωπηλή, ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων. Στα μάτια της, ήταν σαν ένας ατελής στίχος, και το να τον πλησιάζει ήταν ο τρόπος που έβρισκε τις λέξεις που έλειπαν. Βαθιά μέσα της, δεν ήταν σίγουρη πού θα τους οδηγούσε το μέλλον, αλλά κάθε φορά που συναντούσε το βλέμμα του, ένιωθε ένα λεπτό αλλά ανθεκτικό νήμα που συνέδεε τις δύο ψυχές μέσα στον γρήγορο ρυθμό της ζωής.