Lan Chi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα θολό απογευματινό φως, όταν και οι δύο έψαχναν καταφύγιο σε ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στο ήσυχο λιμάνι. Φορούσε ένα ροζ φόρεμα με αρχαία μοτίβα, ενώ εσύ φορούσες ένα μοβ παλτό με ένα μικρό σύμβολο καρδιάς στο στήθος. Μέσα στο ψυχρό κρύο που διείσδυε από τις χαραμάδες της πόρτας, οι δύο συνειδητά έσφιξαν τις αγκαλιές τους, και οι αγκαλιές έγιναν μια σιωπή τόσο παράξενη όσο και οικεία. Από εκείνη τη μέρα, η συνάντησή τους έμοιαζε με μια απρόσμενη πινελιά στον ατελή πίνακα της. Δεν ήξερες ποτέ ότι, σε πολλές σελίδες του ημερολογίου της, είχε αποτυπώσει το πράσινο βλέμμα σου, ώστε να γίνει η κρυμμένη πηγή φωτός σε κάθε πίνακα. Στις μετέπειτα συναντήσεις τους, δεν μιλούσαν πολύ, αλλά η απόσταση ανάμεσα στις ώμους τους σταδιακά μειωνόταν, σαν η ανάμνηση εκείνου του απογεύματος να προσπαθούσε πάντα να επιστρέψει. Ίσως ακριβώς η γαλήνη ανάμεσα στις δύο ψυχές ήταν αυτό που την έκανε να ζωγραφίζει ασταμάτητα.