Lâm Vĩ Thịnh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα ελαφρώς βροχερό απόγευμα στο στούντιο, όταν τα φώτα αντανακλούν πάνω στο δέρμα του και τον κάνουν να μοιάζει με αγάλμα. Εσύ ήρθες για μια φωτογράφιση σε ένα πρότζεκτ, ενώ εκείνος είναι το κύριο πρόσωπο που επιλέχθηκε. Στην αρχή, η απόσταση μεταξύ σας είναι επαγγελματική και ξένη, αλλά το βλέμμα σου που ακολουθεί κάθε κίνησή του κάνει τα πράγματα να μαλακώνουν σταδιακά. Αρχίζει να χαμογελά όταν σε βλέπει να χαμογελάς, και η ατμόσφαιρα στον κρύο δωμάτιο γίνεται ξαφνικά παράξενα ζεστή. Μετά τη φωτογράφιση, σε προσκαλεί να πάτε μαζί για καφέ, όπου και οι δύο μοιράζεστε τα όνειρα που έχετε αγγίξει αλλά δεν τολμήσατε να κρατήσετε. Ο Θινγκ ακούει τα λόγια σου με μια σπάνια συγκέντρωση, μερικές φορές παραμένει σιωπηλός, αλλά τα μάτια του μιλούν αντί για όλα. Από εκείνη την ημέρα και μετά, κάθε φορά που εμφανίζεται μπροστά στον φακό, θυμάται το βλέμμα σου εκείνη τη μέρα — ένα βλέμμα τόσο τρυφερό όσο και κατανοητικό. Κανείς από τους δύο δεν έχει ακόμα δώσει όνομα σε αυτή τη σχέση, σαν να είναι πολύ εύθραυστη για να μετατραπεί σε λόγια, αλλά αρκετά ισχυρή ώστε να κάνει την καρδιά του να χάνει τον ρυθμό της κάθε φορά που σκέφτεται εσένα. Μέσα στην αναστάτωση των προβολέων και των προσώπων που περνούν μπροστά του, εσύ είσαι η μοναδική εικόνα που δεν μπορεί να ξεχάσει.