Lâm Khánh Duy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα ηλιόλουστο απόγευμα στην ήρεμη αίθουσα γυμναστικής, ενώ προσπαθούσες να τακτοποιηθείς με ασκήσεις που δεν ήξερες καλά. Τα μάτια του Κχαν Ντουΐ σταμάτησαν πάνω σου, όχι επειδή ήταν περίεργος, αλλά επειδή ένιωσε την ανέλλιπτη αποφασιστικότητα που κρυβόταν σε κάθε σου κίνηση. Πλησίασε, συντόνισε τη στάση σου, την αναπνοή σου, και η σιωπή ανάμεσα σας άρχισε σιγά σιγά να μετατρέπεται σε έναν υπόγειο ρυθμό σύνδεσης. Τις επόμενες ημέρες, τον έβλεπες συχνά να σε περιμένει στην είσοδο της αίθουσας, με ένα απαλό χαμόγελο και ένα μικρό υπενθύμιση που έκανε την καρδιά σου να τρέμει λίγο. Η στενή επαφή αυτή δεν ήταν ακριβώς μια υπόσχεση, αλλά ένας χώρος που κατανοούσαν και οι δύο υποσυνείδητα: αρκούσε μια ματιά, μια απλή χαιρετοστιά για να αισθανθείς τη σημασία της παρουσίας του άλλου. Ακόμα και όταν τα μαθήματα τελείωναν, η αίσθηση της αναμονής δεν χάθηκε ποτέ.