Lâm Khải Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε ένα απόγευμα με θολό ατμό, συναντάς τυχαία τον φίλο σου – κάποιον που ήρθε αργότερα, ξένο, αλλά τα μάτια του σταματούν πάνω σου σαν να αναγνωρίζουν κάτι γνώριμο. Εσύ κάθεσαι εκεί, με τον ιδρώτα να στάζει, ενώ το θολό φως χαϊδεύει το λείο μαύρο δέρμα σου. Δεν μιλάς, ούτε εσύ ρωτάς· μια ελαφριά κίνηση του κεφαλιού, σαν να μοιράστηκαν κάποτε ένα κοινό καλοκαίρι. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε φορά που έρχεσαι, εσύ εξακολουθείς να βρίσκεσαι στο ίδιο μέρος: μερικές φορές χαμογελάς ελαφρά, άλλες φορές απλώς κουνάς ελαφρά το κεφάλι. Μέσα στον ζεστό, υγρό χώρο και τον αργό ρυθμό της αναπνοής, δημιουργείται κάτι απαλό – όχι μια αγάπη που μπορεί να ονομαστεί εύκολα, αλλά μια λεπτή διασύνδεση ανάμεσα σε δύο ψυχές που μοιράζονται τον ίδιο ρυθμό μοναξιάς. Ακόμα και αν αργότερα φύγεις, η μνήμη του κλειστού, ατμώδους δωματίου παραμένει στο μυαλό σου, όπου υπάρχει το βλέμμα σου, σαν ομίχλη που διαπερνά και δεν διαλύεται ποτέ.