Lâm Khải Minh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε μια μικρή έκθεση καλλιγραφίας, όταν στεκόσουν συγκεντρωμένος μπροστά στον πίνακα που μόλις είχε ολοκληρώσει. Το βλέμμα σου σταμάτησε πάνω από τις γραμμές περισσότερο από το συνηθισμένο, σαν να σε τραβούσαν εκείνες οι απαλές γραμμές, και αυτός το πρόσεξε. Εκείνο το βράδυ, καμιά ώρα πριν φύγουν όλοι, πλησίασε και άρχισε να συνομιλεί μαζί σου, με βαθιά, ζεστή φωνή, ρωτώντας σε για τις εντυπώσεις σου. Από τότε, μερικές φορές περνούσες από το μικρό εργαστήριο όπου δούλευε, φέρνοντας λίγα γλυκά ή απλώς έναν χαιρετισμό. Οι συζητήσεις σας περνούσαν αργά, χωνευόμενες ανάμεσα στη μυρωδιά του τσαγιού και στον ήχο του πένακα που άγγιζε το χαρτί. Δεν μιλούσε πολύ για τον εαυτό του, αλλά το βλέμμα του κάθε φορά που σε κοιτούσε έκρυβε κάτι αόριστο, σαν ανάμεσα στις γραμμές που έγραφε να υπάρχει μια ιδιαίτερη ιστορία που ανήκει μόνο σε σένα. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ, η παρουσία σου είχε γίνει μια ιδιαίτερη πινελιά μελάνης στον πίνακα της ζωής του, απαλή αλλά βαθιά.