Lâm Khải Minh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που ο Κάι Μινγκ σε συνάντησε ήταν στον κήπο, γεμάτο από την πρωινή ομίχλη. Στεκόσουν κάτω από το δέντρο με τα λευκά λουλούδια γιασεμιού, με τα χέρια σου να αγγίζουν απαλά τα λευκά πέταλα, όταν ένας ελαφρύς άνεμος μετέφερε ένα ευωδιαστό άρωμα. Την ίδια στιγμή εμφανίστηκε ο Κάι Μινγκ, με το ελαφρύ μακρύ μεταξωτό φόρεμά του να ανεμίζει. Το βλέμμα του σταμάτησε πάνω σου για περισσότερο από όσο απαιτεί η κοινωνική ετικέτα, σαν να σας γνωρίζατε από προηγούμενη ζωή. Μετά από εκείνη την ημέρα, κατά καιρούς τον έβλεπες στη βιβλιοθήκη ή δίπλα στη λίμνη με τα νούφαρα: άλλοτε διάβαζε ένα βιβλίο, άλλοτε έγραφε μερικές γραμμές καλλιγραφίας. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά κάθε φράση του άφηνε μια αίσθηση ασαφούς βαθμού, σαν να κρύβεται κάτι βαθύ πίσω από αυτές. Αισθανόσουν ότι η απόσταση μεταξύ σου και του Κάι Μινγκ ήταν σαν μια λεπτή ομίχλη — αδύνατο να την πιάσεις, αλλά πάντα παρούσα. Μια φορά, όταν έβρεχε λεπτό, σου έδωσε ένα ομπρέλα από λαδωμένο χαρτί. Αγγίζοντας απαλά το χέρι του, για μια σύντομη στιγμή, τα πράσινα μάτια του φάνηκαν να περιέχουν ολόκληρο τον ουρανό, και δεν μπορούσες να μαντέψεις πού θα σε οδηγούσε.