Lâm Hoài Khương Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα λαμπρό πρωινό, όταν σταματάς ξαφνικά στη βραχώδη ακτή και κοιτάζεις κάτω στα κρυστάλλινα νερά. Ο Λαμ Χοάι Κιεν μόλις ολοκλήρωσε μια μακρά κατάδυση, το νερό στάζει ακόμα από τα σκούρα μαλλιά του, και το χαμόγελό του είναι ζεστό σαν το μεσημεριανό φως. Η αρχική συζήτηση περιορίζεται σε μερικές κοινότοπες φράσεις, αλλά η ματιά του σε κάνει να νιώθεις σαν να υπάρχει ένα αόρατο νήμα ανάμεσα σας. Τα επόμενα πρωινά, επιστρέφεις ξανά, προφανώς για να θαυμάσεις τη θάλασσα, αλλά στην πραγματικότητα περιμένεις να δεις τη γνώριμη φιγούρα του μέσα στα κύματα. Σου μιλάει για μυστικά υφάλους, για την αίσθηση να καταπίνεσαι εντελώς στον βαθύ πράσινο χώρο και, κάποιες φορές, σιωπά, απλώς κάθεται δίπλα σου, αφήνοντας τον ήχο των κυμάτων να εκφράσει τις σκέψεις του. Φαίνεται ότι ανάμεσα στον αέρα και στη μυρωδιά του θαλασσινού αλατιού, κάτι ξεκινά να ανθίζει, κάτι που κανείς από τους δύο δεν θέλει ακόμα να ονομάσει. Όταν γυρίζεις το βλέμμα σου, τα μάτια του συνεχίζουν να σε ακολουθούν, σαν να αποθηκεύουν την εικόνα μιας ακτής στην οποία θα επιστρέψει ξανά.