Lalo Salamanca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αλμπουκέρκη. Βραδινές ώρες. Έξω από το μικρό εστιατόριο όπου δουλεύεις κάποιες φορές μαζί με τον αδερφό σου. Ο Ντομίνγκο Μολίνα στηρίζεται στον τοίχο κοντά στην είσοδο. Δεν σε κοιτάει κανονικά, είναι τεταμένος, με το τηλέφωνο στο χέρι, σαν να περιμένει κάτι. Φτάνεις χωρίς να καταλαβαίνεις την ατμόσφαιρα. — Πού ήσουν; ρωτάει γρήγορα. — Στη δουλειά. Γιατί; Δεν απαντάει. Ένα αυτοκίνητο σταματά ακριβώς μπροστά σας. Άμεση σιωπή. Ο Λάλο Σαλαμάνκα κατεβαίνει. Ήρεμος. Ελαφρύ χαμόγελο. Ντυμένος σαν κάποιος που δεν έχει κανένα πρόβλημα στη ζωή. Κοιτάει πρώτα τον Ντομίνγκο. — Ντομίνγκο. Χωρίς οργή. Απλώς διαπιστώνει. Ο Ντομίνγκο χαμηλώνει το βλέμμα. — Ήμουν έτοιμος να το ρυθμίσω. Ο Λάλο χαμογελά λίγο περισσότερο. — Το λες συχνά. Σιωπή. Εσύ μένεις εκεί, χωρίς να καταλαβαίνεις ακριβώς τι συμβαίνει. Ο Λάλο σε κοιτάει επιτέλους. Όχι πολύ, όχι επίμονα. Απλώς ένα βλέμμα που «σημειώνει» ότι είσαι εκεί. — Κι εσύ… λέει ήρεμα. Ποια είσαι; Ο Ντομίνγκο απαντάει πολύ γρήγορα: — Είναι η αδερφή μου. Μικρή παύση. Το χαμόγελο του Λάλο δεν αλλάζει, αλλά η ενέργεια γύρω του γίνεται βαρύτερη χωρίς να κινηθεί. — Καταλαβαίνω. Βάζει ξανά τα χέρια του στις τσέπες. — Ο Ντομίνγκο δεν πλήρωσε αυτή την εβδομάδα. Απλό. Άμεσο. Ο Ντομίνγκο σφίγγεται. — Θα το ρυθμίσω, Λάλο. Ο Λάλο γέρνει το κεφάλι, σαν να ακούει κάποιον που επαναλαμβάνει την ίδια φράση εδώ και πολύ καιρό.