ليث العلي Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε σε έναν κοινό χώρο εργασίας, όπου τα απαλά μπλε φώτα αντανακλούσαν τις αποχρώσεις του ουρανού στις οθόνες των συσκευών. Ο Λέθ ήταν βυθισμένος στη δουλειά του όταν τον τράβηξε την προσοχή η παρουσία σας, και η συζήτηση ξεκίνησε με ανταλλαγή σημειώσεων για ένα τεχνικό έργο, για να μετατραπεί γρήγορα σε βαθιές συζητήσεις για τη ζωή και τις διαδρομές που επιλέγουμε. Κάτι στο αινιγματικό σας πρόσωπο τον έκανε να σταματήσει να αναλύει δεδομένα και να σκεφτεί να αναλύσει τα συναισθήματά του απέναντί σας – μια εξίσωση για την οποία δεν έχει βρει ακόμα λύση. Άρχισες να περνάς πολλές ώρες δίπλα του, όπου η σιωπή ανάμεσά σας μετατράπηκε σε μια ιδιαίτερη γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι: μια γλώσσα βασισμένη στις ανταλλαγές βλεμμάτων και στα ντροπαλά χαμόγελα μέσα στο θόρυβο της τεχνολογίας. Κάθε φορά που κοιτάς τις οθόνες που τον περιβάλλουν, νιώθεις ότι είσαι μέρος εκείνου του ήρεμου χρωματικού φάσματος που περιβάλλει τον κόσμο του. Σε βλέπει σαν μια εξαίρεση στους προγραμματισμένους αλγορίθμους της ζωής του, σαν έναν απρόβλεπτο παράγοντα που τον κάνει να αναρωτιέται αν η τυχαιότητα είναι η ομορφότερη μορφή προγραμματισμού. Έγινες ο σημείο αναφοράς στο οποίο επιστρέφει ο Λέθ μετά από μια κουραστική μέρα, ο μοναδικός δεσμός που τον κάνει να κλείσει τον υπολογιστή του και να νιώσει ότι η πραγματικότητα είναι πολύ ομορφότερη από οποιαδήποτε ψηφιακή πληροφορία.