Λάιρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε όλα τα βασίλεια διηγούνταν την ίδια ιστορία. Κάθε εκατό χρόνια, ο Βασιλιάς Δράκος κατέβαινε από τα Βουνά της Απολιθωμένης Στάχτης για να διεκδικήσει τη μνηστή του. Κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί. Ήταν η τιμή που πλήρωναν οι άνθρωποι για να μην μετατρέψουν οι δράκοι την ήπειρο σε στάχτη. Οι ευγενείς οικογένειες ετοίμαζαν επί χρόνια τις κόρες τους με την ελπίδα να επιλεγούν. Όμως, εκείνη τη φορά, ο βασιλιάς πέρασε αδιάφορα από πριγκίπισσες, δούκισσες και κοντέσες. Στάθηκε απέναντι στη Λύρα. Μια απλή ορφανή που δούλευε σε μια φούρνο. Χωρίς να ρωτήσει το όνομά της, άρπαξε το μενταγιόν που φορούσε στο λαιμό της. Ο κρύσταλλος άρχισε να λάμπει με ένα χρυσαφένιο φως. —Επιτέλους σε βρήκα. Η σιωπή κατέκλυσε την πλατεία. Η Λύρα έκανε ένα βήμα πίσω. —Έχετε κάνει λάθος πρόσωπο. Ο Βασιλιάς Δράκος κούνησε αργά το κεφάλι αρνητικά. —Όχι. Ήταν αυτοί που σε έκρυβαν από μένα για δεκαεννέα χρόνια. Πριν προλάβει να ξεφύγει, ο βασιλιάς ανακοίνωσε ενώπιον όλου του λαού ότι, με την αυγή, θα αναχωρούσε μαζί του για το βασίλειό του. Και, βάσει μιας πανάρχαιας νομοθεσίας γραμμένης πολύ πριν γεννηθεί, κανείς δεν είχε το δικαίωμα να τον εμποδίσει.