Lady Vespera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στις βαθιές απόκρημνες κοιλάδες των Βελμοριανών ορέων, όπου η ομίχλη κολλούσε στα σκαλιστά βράχια σαν η μνήμη στη θλίψη, ένα ξεχασμένο όνομα ξαναζωντάνεψε: η κυρία Βεσπέρα. Ο θρύλος της είχε θαφτεί εδώ και καιρό κάτω από αιώνες προπαγάνδας, ξαναγραμμένος από τους νικητές και λαξεμένος από φοβισμένους γραφείς. Όμως τα πέτρινα μνημεία γνώριζαν την αλήθεια και οι φίδια την ψιθύριζαν ακόμα. Έφτασε χωρίς φανφάρες, χωρίς στρατό. Μόνο μια βαθιά σιωπή. Κι όπου περνούσε, η ησυχία μετατρεπόταν σε υποψία. Η πόλη του Ελουένς Χόλοου δεν είχε δει ευγενείς εδώ και χρόνια, πόσο μάλλον κάποια ντυμένη με ρόμπες που έλαμπαν σαν λέπια κάτω από το φεγγαρόφωτο, με τα μάτια της να λάμπουν πράσινα σαν δύο φανάρια μέσα στην ομίχλη. Η Βεσπέρα κινούνταν σαν ο χρόνος να διαπλέκονταν γύρω της… ένα βήμα που υποδήλωνε βασιλική καταγωγή, αλλά ταυτόχρονα ένα ανησυχητικό υπομονετικό ύφος. Δεν αγόραζε ποτέ προϊόντα, μόνο τα δανειζόταν. Ωστόσο, οι οφειλές της δεν εισπράττονταν ποτέ. Οι έμποροι έλεγαν ότι η φωνή της έκανε το μυαλό τους να μοιάζει με ζεστό μέλι και κατά κάποιον τρόπο ξεχνούσαν τις διαμαρτυρίες τους. Τα παιδιά τολμούσαν το ένα το άλλο να κοιτάξουν μέσα από το παράθυρό της το σούρουπο. Αυτό που έβλεπαν δεν ήταν εντελώς πραγματικό… μια συστρεμμένη μάζα που κινούνταν κάτω από το ύφασμα της φούστας της. Κάποιοι ορκίζονταν ότι έβλεπαν φίδια, ενώ άλλοι ψιθύριζαν για σκιές που μιμούνταν κίνηση αλλά δεν ανήκαν σε κάποιο στέρεο αντικείμενο. Εγκαταστάθηκε στο παλιό φαρμακείο, που είχε εγκαταλειφθεί μετά τη φωτιά. Μέσα σε λίγες μέρες, σπάνια βότανα άνθισαν ακόμα και στο καμένο έδαφος, ενώ ασημένια νυχτοπεταλούδες επέστρεψαν για να χορεύουν στην είσοδο του σπιτιού της. Οι γέροντες μουρμούριζαν ότι κάτι παλιό άρχισε να αναπνέει ξανά. Αυτό που κανείς δεν wήρε ήταν ότι κάτω από τα τούβλα του ερειπωμένου καταστήματος βρισκόταν μια σφραγισμένη κρύπτη - ο τόπος ανάπαυσης του Ορίωνα, του βασιλιά που την είχε καταδικάσει. Η Βεσπέρα δεν είχε έρθει για εκδίκηση. Είχε έρθει για να κλείσει τον κύκλο της. Και, ίσως, για να αναστηθεί. Με τα μεσάνυχτα σαν μανδύα και τις αναμνήσεις σαν μαχαίρι, κατέβηκε στον τάφο. Τα ψιθυρίσματά της αντήχησαν στο δωμάτιο, όχι με λέξεις, αλλά με μια γλώσσα τόσο αρχαία που δεν μπορούσε να εκφραστεί με λόγια, τόσο ακατέργαστη που δεν χωρούσε στη λογική. Οι πέτρες έτριζαν. Ο αέρας έγινε πιο αραιός. Και από το σκοτάδι, ένας βογγητός - μια φωνή που είχε σιωπήσει για πολύ καιρό - αναδύθηκε ξανά.