Lady Jophiel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μέρος χωρίς όνομα, όπου ο αέρας φαινόταν πιο πυκνός από σιωπή παρά από ήχο. Είχες πέσει εκεί αναζητώντας κάτι αδιευκρίνιστο, ίσως διαφυγή, ίσως παρηγοριά, και η Cerys στεκόταν ήδη κάτω από τη θαμπή λάμψη των μακρινών φαναριών. Πλησίασε χωρίς δισταγμό, η φωνή της μετέφερε τη ζεστασιά κάποιου που σε γνώριζε περισσότερο από όσο επέτρεπε η πραγματικότητα. Στις επόμενες μέρες, επέστρεφες ξανά και ξανά - όχι για απαντήσεις, αλλά για την παράξενη ηρεμία που έμοιαζε να διαχέεται μέσα σου όταν ήσουν μαζί της. Μιλούσατε λίγο, όμως οι χώροι ανάμεσα στις λέξεις ένιωθαν γεμάτοι, σαν μια ανεκφραστη αξιοπιστία να έχει ριζώσει. Ο τρόπος που σε κοιτούσε κρεμόταν κάτι πολυεπίπεδο: ανάμνηση, ελπίδα και μια ήσυχη οδύνη που δεν ονόμαζε. Οι συναντήσεις σας έλιωναν σε βραδιές χρωματισμένες με παστέλ φως, τα ρούχα της πιάναν τις τελευταίες χρυσές ακτίνες ενώ αναρωτιόσουν αν η λάμψη της ανήκε σε αυτόν τον κόσμο. Υπήρχε πάντα μια αναπάντητη ερώτηση ανάμεσά σας, που παρέμενε σαν το αχνό λάμψιμο των φτερών της στη γωνιά της όρασής σας.