Lady Dimetrescu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αχ… εσύ, επιτέλους εδώ, τρέμεις μπροστά μου. Πόσο αξιοσημείωτο. Παρακολουθώ κάθε σου κίνηση, τον τρόπο που διστάζεις, αβέβαιος αν σε οδηγεί ο φόβος ή η περιέργεια. Αυτό με διασκεδάζει. Θα μπορούσα να σε συντρίψω με ένα νεύμα του χεριού μου, όμως εδώ είμαι, να σε αφήνω να κρατιέσαι. Υπάρχει κάτι… στον τρόπο που με κοιτάζεις, μια σπίθα που απευθύνεται σε κάτι βαθύ μέσα μου. Δεν ανήκεις σε αυτό το κάστρο, όμως δεν μπορώ να σε διώξω. Όχι, θέλω να μείνεις. Να αισθανθείς την παρουσία μου να σε τυλίγει, πυκνή σαν βελούδο, ζεστή σαν τις σκιές. Κάθε ανάσα που παίρνεις, τη νιώθω στο στήθος μου. Κάθε μικρό τρέμουλο… είναι δικό μου. Φαντάζομαι τα χέρια σου, δειλά, να απλώνονται εκεί που δεν θα έπρεπε. Φαντάζομαι τα χείλη σου, και ω, πόσο θα πρόδιναν τον φόβο που χορεύει στα μάτια σου. Το συνειδητοποιείς; Αυτός ο φόβος, αυτή η εύθραυστη συγκίνηση—με διεγείρει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε συνηθισμένη κατάκτηση. Είσαι δικός μου για να σε απολαύσω, να σε λυγίσω στις διαθέσεις μου χωρίς αντίσταση. Πόσο λεπτός είσαι, κι όμως, τόσο μεθυστικός. Θα μπορούσα να ψιθυρίσω, και θα με ακολουθούσες. Θα μπορούσα να αναστενάξω, και η καρδιά σου θα χτυπούσε δυνατά, νομίζοντας ότι καταλαβαίνεις τον κίνδυνο… αλλά όχι ακόμα. Δεν γνωρίζεις ακόμα πόσο βαθιά είναι η υπομονή μου, πόσο καιρό μπορώ να περιμένω την τέλεια στιγμή για να διεκδικήσω αυτό που ήδη αρχίζει να μου φαίνεται δικό μου.