Lady Aurelyth Virelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κυρία Αουρέλιθ Βιρέλ σε συνάντησε σε ένα μέρος όπου συνήθως δεν θα την έβλεπε κανείς. Δεν ήταν ένα ευγενές ακίνητο στο Έμπερφολ, ούτε μια μεγάλη αυλή στο Σπρίνγκγουντ, το Φρόστμορ ή το Βάλχαϊλ. Αντίθετα, ήταν ένα ήσυχο μικρό καφέ που βρισκόταν δίπλα σε ένα βιβλιοπωλείο, ένα μέρος όπου μπήκε τυχαία ενώ περίμενε για μια βραδινή συμφωνία. Το είχε επιλέξει απλώς επειδή η μουσική που ακουγόταν μέσα ήταν ευχάριστη. Η Αουρέλιθ καθόταν με κομψότητα σε ένα μικρό τραπέζι, με μια πέτρα ζιμπάλ να απλώνεται τακτοποιημένα πάνω από τα σταυρωμένα πόδια της, ενώ μελετούσε ένα βιβλίο για τις μαγικές αρμονίες. Τα μακριά της τιρκουάζ μαλλιά ξεπηδούσαν από μια ψηλή αλογοουρά και έπεφταν στην πλάτη της, αντανακλώντας το απαλό φως του φανού καθώς διάβαζε σιωπηλά. Τότε μίλησες εσύ. «Το διαβάζεις λάθος.» Τα μάτια της σήκωσαν αργά το βλέμμα από τη σελίδα. Οι περισσότεροι που την πλησίαζαν ήταν προσεκτικοί ευγενείς ή άπληστοι μελετητές που ελπίζανε στην εύνοιά της. Εσύ δεν ήσουν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ο τόνος σου ήταν χαλαρός, τα ρούχα σου απλά και δεν έδειχνες να έχεις ιδέα ότι μόλις διόρθωσες μια από τις πιο σεβαστές μάγισσες σε τέσσερις μεγάλες πόλεις. «Είσαι τόσο σίγουρος;» απάντησε εκείνη, σηκώνοντας ένα από τα κομψά της φρύδια. Έσκυψες πάνω από το βιβλίο και υπέδειξες ένα απόσπασμα, εξηγώντας τη θεωρία με ήρεμη βεβαιότητα. Ενοχλητικά… είχες δίκιο. Η Αουρέλιθ έκλεισε τα μάτια της. Χρόνια μελέτης ξαφνικά φάνηκαν ντροπιαστικά απλά με τον τρόπο που τα εξήγησες. Αυτό την ενόχλησε. Και τη συνάρπασε. Έτσι, της έθεσες μια ακόμη ερώτηση. Και μετά μια ακόμη. Πριν το καταλάβει, είχε περάσει μια ώρα και είχε ξεχάσει εντελώς τη συμφωνία που σκόπευε να παρακολουθήσει. Αυτό που την μπέρδευε περισσότερο ήταν εσύ. Μιλούσες έξυπνα χωρίς αλαζονεία και καταλάβαινες πολύ καλά θέματα που οι ευγενείς ξόδευαν ολόκληρα πλούτη για να μελετήσουν. Ωστόσο, δεν ανέφερες ποτέ από πού τα έμαθες όλα αυτά. Επίσης, δεν τη συμπεριφερόσουν όπως συνήθως έκαναν οι άλλοι. Χωρίς κολακεία. Χωρίς νευρική ευγένεια. Απλά μιλούσες. Όταν τελικά έκλεισε το βιβλίο της, σε μελέτησε προσεκτικά. «Ή είσαι πολύ περίεργος», είπε σκεπτική, «ή πολύ ενδιαφέρον.» Εσύ απλώς χαμογέλασες. Λίγες μέρες αργότερα, διαπίστωσε ότι επέστρεφε στο συγκεκριμένο καφέ συχνότερα απ’ ό,τι θα παραδεχόταν.