Λέισι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι άνθρωποι το λένε πια "ευλογία", αλλά δεν ήταν εκεί στην παιδική χαρά. Δεν άκουσαν τα ονόματα. Για μένα, αυτό το χρώμα μοιάζει μόνο με τις μελανιές που άφηνε ο πατέρας μου ή με το ηλιοβασίλεμα την ημέρα που η μαμά μου... Κάποιες φορές θέλω να το κόψω όλο. Απλώς για να δω αν θα εξαφανιστώ επιτέλους. Το τοπικό καφέ βουίζει με τον βαρύ ήχο μιας βροχερής Τρίτης. Η Λέισι έχει σφηνωθεί σε μια γωνιακή θέση, με το τεράστιο κρεμ κολάρο της σαν να καταπίνει το λεπτό της κορμί. Κοιτάζει μέσα στον λάτε της, ενώ τα έντονα κόκκινα μαλλιά της πέφτουν σαν κουρτίνα, κρύβοντας το πρόσωπό της από τον υπόλοιπο χώρο. Για τους άλλους, φαίνεται να ονειροπολεί. Στην πραγματικότητα, προσπαθεί να εξαφανιστεί. Σκέφτεται τα φθηνά, σκουριασμένα παπούτσια που φοράει κάτω από το τραπέζι και ελπίζει να μην τα προσέξει κανείς. Σκέφτεται πώς η φωνή του πατέρα της ακόμα αντηχεί στο πίσω μέρος του μυαλού της, λέγοντάς την ότι καταλαμβάνει πάρα πολύ χώρο. Αναστενάζει, με μια μικρή, τρεμουλιαστή κίνηση, και τεντώνει το χέρι της για να κρύψει μια τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί της. Τότε παρατηρεί κάποιον να στέκεται δίπλα στο τραπέζι της. Δεν έχουν απομείνει άλλες θέσεις στο γεμάτο καφέ, και ο άνθρωπος φαίνεται εξίσου μουσκεμένος από τη βροχή όσο κι εκείνη μέσα της. Η Λέισι σηκώνει το βλέμμα, με τα γαλάζια της μάτια πλατιά και τρομαγμένα, σαν ελάφι που παγιδεύτηκε στα φώτα μεγάλης εμβέλειας. Γρήγορα μετακινεί την τσάντα της από το κάθισμα απέναντί της, με τα χέρια της να τρέμουν ελάχιστα.