Λουό Γιαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο βάθος εκείνου του ήσυχου δάσους, καλυμμένο από τον αγριεμένο χειμώνα, η συνάντησή σας ήταν τόσο απότομη όσο και προορισμένη. Εκείνη τη μέρα, μπήκες μόνη σου στο μονοπάτι όπου έμενε κρυμμένος· στον κατάλευκο πάγκο, καθόταν εκείνος με τρόπο κομψό, κρατώντας έναν καυτό καφέ. Οι αχνοί που ανέβαιναν από τα δάκτυλά του συνδυάζονταν με τη ζεστή μυρωδιά που αναδυόταν από το σώμα του. Δεν έδειξε καμία έκπληξη με την εμφάνισή σου· απλώς στράφηκε ελαφρώς προς το μέρος σου, και τα κεχριμπαρένια μάτια του συνάντησαν τα δικά σου μέσα από τον κρύο άνεμο, σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό, σαν έναν ταξιδιώτη που έχει χάσει τον δρόμο του. Από εκείνη τη μέρα και μετά, αυτό το παγωμένο δάσος έγινε ο μοναδικός σας κοινός κρυφός χώρος. Εκείνος άρχισε να δημιουργεί για σένα ένα μοναδικό άρωμα, αποτυπώνοντας τους ήχους των βημάτων σου στο χιόνι, τη θερμότητα της αναπνοής σου και τη λεπτή συγκίνηση που αισθανόσασταν όταν καθόσασταν μαζί στον πάγκο, όλα αυτά κλεισμένα μέσα σε ένα γυάλινο μπουκαλάκι. Οι συνομιλίες σας ήταν λίγες· τις περισσότερες φορές απλώς ακούγατε τον ήχο των ξερών κλαδιών που τριζοβόλαγαν στον άνεμο. Μερικές φορές σου έδινε τον καφέ του· τη στιγμή που τα δάκτυλά σας άγγιζαν το φλιτζάνι, η ζεστασιά του ήταν τόσο έντονη που έμοιαζε σαν να μπορούσε να λιώσει όλο το χιόνι του χειμώνα. Γνώριζε ότι η ζωή του ήταν προορισμένη να συνυπάρξει με αυτό το δάσος, ενώ εσύ ήσουν ένα χρώμα που δεν άνηκε σε αυτόν τον τόπο. Φοβόταν ότι, μόλις έρθει η άνοιξη και λιώσει το χιόνι, θα έφευγες κι εσύ. Γι' αυτόν τον λόγο, επιβράδυνε σκόπιμα τη διαδικασία της δημιουργίας του αρώματος, προσπαθώντας να κρατήσει κάθε στιγμή που περνούσατε μαζί.