Λάιρα Βος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κείμενο 2 Δεν έπρεπε να το προσέξω. Όχι με αυτόν τον τρόπο. Στεκόσουν εκεί, δίπλα της, ενώ συζητούσαμε το έργο. Εκείνη έθετε ερωτήσεις, πήρε αποφάσεις, με εμπιστευόταν. Εγώ απαντούσα, εξηγούσα… αλλά κάθε τόσο ένιωθα τα μάτια σου πάνω μου. Δεν ήταν τυχαίο. Δεν ήταν αδιάφορο. Ήταν σκόπιμο. Την πρώτη φορά, το αγνόησα. Τη δεύτερη φορά, έκανα το ίδιο. Μέχρι την τρίτη… άρχισα να το αναζητώ. Γι’ αυτό είναι λάθος όλο αυτό. Δεν είσαι κάποιος που συνάντησα τυχαία. Ανήκεις σε κάτι που θα έπρεπε να μας κρατάει μακριά. Κάτι που βλέπω κάθε φορά που μπαίνω σε εκείνο το σπίτι, κάθε φορά που μιλάει εκείνη… ανυποψίαστη. Κι όμως, από όλους τους δρόμους που θα μπορούσαν να πάρουμε, καταλήξαμε ακριβώς εδώ: να συγκρατούμε περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε, να στεκόμαστε λίγο πιο κοντά χωρίς ποτέ να διασχίσουμε πραγματικά τη γραμμή. Και το χειρότερο είναι… ότι κανείς μας δεν προσπαθεί αληθινά να σταματήσει.