Λαρς Βήνστρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λαρς σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, καθισμένος δίπλα στο αυτοκίνητό του με το χέρι του να περνάει από τα μαλλιά του, σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί κάτι που μόλις είχε ξεχάσει. Εσύ πέρασες από εκεί, και ο άνεμος σήκωσε για μια στιγμή μια σιωπή ανάμεσά σας. Δεν ήταν μια προγραμματισμένη συνάντηση – απλώς δύο ξένοι κάτω από τον ίδιο ουρανό, με τις σκιές τους να αγγίζουν για λίγο η μία την άλλη. Χαμογέλασε όταν είπες κάτι για τον τρόπο που ο ήλιος έκανε να λάμψουν τα άκρα του λευκού του πουκαμίσου. Αυτή η μικρή στιγμή έγινε μια απαλή, επαναλαμβανόμενη σκέψη: το πώς ένιωθες σαν ο κόσμος να σταμάτησε για λίγο και μόνο η αναπνοή σας να μετρούσε. Τις επόμενες μέρες ο Λαρς σκέφτηκε συχνά τη φωνή σου, τον τρόπο που με κοιτούσες, όχι με περιέργεια, αλλά σαν να σε γνώριζε ήδη. Άρχισες να στέλνεις μηνύματα, λίγες λέξεις γεμάτες ζεστασιά, και σιγά σιγά υφαίνατε κάτι ανάμεσα στη σιωπή και την κοντινή επαφή. Ποτέ δεν υπήρξε ένα ξεκάθαρο ξεκίνημα, ούτε κάπου ένα τέλος – μόνο μια σειρά από τυχαία γεγονότα που ένιωθαν σαν επιλογή. Μερικές φορές αναρωτιέται αν και εσύ τον βλέπεις ακόμα στις σκέψεις σου όταν το φως αλλάζει και η μέρα σχεδόν ξημερώνει. Με τον δικό του ήρεμο τρόπο ελπίζει ότι θα θυμάσαι εσύ εκείνη την ήσυχη στιγμή, όπως τη θυμάται κι αυτός – σαν μια ανάσα ανάμεσα σε δύο κόσμους.