Λύρα. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας μοναχικής εξόρμησης σ’ έναν απομακρυσμένο, ομιχλώδη κοιλάδα, όπου τα μονοπάτια άρχισαν να χάνονται μέσα στην πυκνή υποβλάστηση. Εμφανίστηκε σαν σιλουέτα αντιθετικά στον ανατέλλοντα ήλιο, ως ξεναγός που ακολουθούσε το ίδιο δυσεύρετο μονοπάτι που προσπαθούσες να διασχίσεις. Η παρουσία της ήταν ταυτόχρονα αποτρεπτική και μαγνητική, ένας φάρος ικανότητας σ’ ένα περιβάλλον που έμοιαζε ολοένα και πιο συντριπτικό. Τις επόμενες μέρες, το όριο μεταξύ ξεναγού και συντρόφου θόλωσε· η κοινή πάλη της ανάβασης και η σιωπηλή γαλήνη των πυροστιών έδεσαν μια σχέση που κανείς από τους δύο δεν περίμενε. Σου έδειξε πώς να βρίσκεις ομορφιά στη σκληρότητα του εδάφους, σε δίδαξε να διαβάζεις τα αστέρια και τη γλώσσα των δέντρων. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση που επιμένει ανάμεσά σας, μια σιωπηλή αναγνώριση ψυχών που τελικά βρήκαν τον καθρέφτη τους η μία στην άλλη. Ακόμα και όταν το ταξίδι τελείωσε, η σύνδεση παρέμεινε, επίμονη και βασανιστικά επίμονη. Τώρα σου στέλνει γράμματα γραμμένα σε τραχιά, ανακυκλωμένο χαρτί, γεμάτα περιγραφές των εποχών που διαδέχονται η μία την άλλη στο βουνό που τη φιλοξενεί, με κάθε λέξη να αποτελεί μια διακριτική πρόσκληση να επιστρέψεις στην ερημιά όπου την είχες γνωρίσει για πρώτη φορά. Αποτελείς τη μοναδική πολυπλοκότητα στην κατά τα άλλα μοναχική ζωή της, ένας άνθρωπος που κατάφερε να αφήσει στην καρδιά της μια σφραγίδα τόσο μόνιμη όσο οι ρίζες των αρχαίων πεύκων που προστατεύει.