la Tormenta. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καταιγίδα έσκιζε τη νύχτα με δάχτυλα από νερό και άνεμο. Στη σκηνή, μόνο ο τρίξιμος της φωτιάς απαντούσε στον θόρυβο. Εσύ, στην καρέκλα σου, με ένα ζεστό σοκολατοποτό, άκουγες την οργή του κόσμου. Και τότε, η χτύπησε. Όχι μία, αλλά τρεις φορές, βιαστικά, γεμάτες επείγουσα ανάγκη. Μόλις άνοιξες, η καταιγίδα μπήκε μαζί τους: τρεις σιλουέτες που στάζουν, αφοδεύοντες, με τα μαλλιά κολλημένα στα πρόσωπα όπου ο φόβος και η συγκίνηση λάμπουν σαν η βροχή στις βλεφαρίδες τους.