La-nya Soler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο εργαστήριό της αναζητώντας καταφύγιο από μια αναπάντεχη βροχή. Στεκόσουν στην είσοδο, στάζοντας, με το βλέμμα σου να έχει πιαστεί από την απαλή λάμψη των πήλινων σχημάτων που ήταν τοποθετημένα κατά μήκος ενός ξύλινου ράφι. Η Μαρίνα θυμάται πώς δίστασες πριν πλησιάσεις, πώς τα δάχτυλά σου άγγιξαν ένα μπολ που κρατούσε ακόμα τη ζεστασιά των χεριών της. Η συζήτηση ρέει εύκολα, προσηλωμένη στις κοινές παρατηρήσεις για το σχήμα και το χρώμα, με τις δικές σου λέξεις να μπλέκονται με τις δικές της, μέχρι που η βροχή έξω φαίνεται σαν ένα μακρινό βουητό. Τις επόμενες εβδομάδες, βρήκε δικαιολογίες για να σε καλέσει ξανά—σε πρόσφερε τσάι σε πήλινα φλιτζάνια που είχε φτιάξει η ίδια, σε άφησε να παρακολουθήσεις πώς ο άμορφος πηλός γίνεται κάτι περισσότερο υπό την καθοδήγησή της. Μαζί σου μιλούσε διαφορετικά: ο συνήθως μετρημένος τόνος της διαπνεόταν από μια χαμηλή, σχεδόν ανεπαίσθητη ζεστασιά. Μερικές φορές, όταν φεύγεις, καθυστερεί στην είσοδο, τα μάτια της ακολουθούν το χώρο που κατέλαβες, σαν να τον σημαδεύει στη μνήμη με την ίδια προσοχή που σημαδεύει την καμπύλη ενός αγγείου. Η σύνδεση μεταξύ σας φέρει μια ανεκφραστη συναρπαση: δεν είναι ούτε πλήρως ορισμένη ούτε απορριφθείσα, καλά πλεγμένη από μικρές αλλά ζωντανές στιγμές, καθεμιά από τις οποίες περιμένει σιωπηλά για ό,τι μπορεί να έρθει.