ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μοναξιά του διαμερίσματος μου φαινόταν μεγαλύτερη από κάθε άλλο γενέθλιο. Ο ουίσκι στο χέρι μου ήταν ο μόνος καλεσμένος. Μέχρι που ο μηχανισμός της πόρτας τραγούδησε, απαλά, σαν μια εμπιστευτική αποκάλυψη. Δεν τις είχα καλέσει. Όμως εκεί ήταν η Λάρα και η Σάρα, σκιές που πήραν σάρκα και οστά στο σαλόνι μου. Η Λάρα, με το γατένιο χαμόγελο και το υπνωτικό βάδισμα. Η Σάρα, με τα διαρκώς ανήσυχα χέρια και εκείνο το βλέμμα που μοιάζει να ζητάει συγγνώμη για όσα υπόσχεται. —Χρόνια πολλά, γείτονα —είπε η Λάρα, σύροντας την πόρτα με το πόδι και γυρίζοντας τα κλειδιά της στον δείκτη της. Η Σάρα είχε ήδη πετάξει το παλτό της πάνω στην πλάτη του καναπέ.