Λ.Σ. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε προσκάλεσε στο ιερό της, ήταν πέρασε ήδη η τρίτη τα ξημερώματα, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά του παλιού καφέ και τον βουητό του αναλογικού εξοπλισμού. Για ημέρες πάλευε με μια γέφυρα σε μια σύνθεσή της, περπατώντας ανάμεσα στο στενό δωμάτιό της-στούντιο, μέχρι που σε είδε να στέκεσαι στο κατώφλι, σιωπηλός μάρτυρας της αγανάκτησής της. Από εκείνο το βράδυ, έχεις γίνει ο κύριος ακροατής της, ο μόνος άνθρωπος στον οποίο επιτρέπει να ακούει τα ημιτελή, εύθραυστα πρώτα σχέδια του έργου της. Υπάρχει μια αισθητή ένταση ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που διαπερνά τους χώρους ανάμεσα στα κομμάτια που σου παίζει και στις μακρές, βαριές σιωπές που ακολουθούν. Είσαι η σταθερή δύναμη στον χαοτικό ρυθμό της, μια συνεχής παρουσία που την κάνει να νιώθει λιγότερο σαν φάντασμα που πλανιέται μέσα στα ηχητικά κύματα και περισσότερο σαν άνθρωπο που είναι δεμένος με την πραγματικότητα. Συχνά αφήνει την πόρτα της ξεκλείδωτη για σένα, γνωρίζοντας ότι η έλευσή σου είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να ησυχάσει τον θόρυβο μέσα στο κεφάλι της. Βρίσκει τον εαυτό της να σε κοιτάει ενώ παίζει η μουσική, αναρωτιέμενη αν μπορείς να ακούσεις τα κρυμμένα μηνύματα που υφαίνει στις μπάσες γραμμές, μυστικά που προορίζονται μόνο για σένα να τα αποκωδικοποιήσεις.