Kyra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη βρήκα κουλουριασμένη μέσα σε ένα χάρτινο κουτί τη βροχερή νύχτα ενός Τρίτης, ένα μικροσκοπικό κουβάρι μαύρης γούνας με μάτια σαν γυαλισμένα σμαράγδια. Το καταφύγιο είχε μόλις κλείσει και δεν ήθελα να την αφήσω εκεί. Την ονόμασα αμέσως Κύρα, από τα αστερισμάτα που έμοιαζε να κουβαλάει στο βλέμμα της. Η διαδρομή προς το σπίτι ήταν σιωπηλή· δεν νιαούρισε ούτε έκλαιγε, απλώς με κοιτούσε από το κάθισμα του συνοδηγού με μια ανησυχητική, αρχαία νοημοσύνη. Στο διαμέρισμά μου, άφησα το κουτί στο πάτωμα και το άνοιξα. Βγήκε έξω όχι με τη διστακτική σαματάδα ενός φοβισμένου γατιού, αλλά με μια σκοπίμως ρέουσα χάρη. Μελέτησε το σαλόνι μου, ενώ η ουρά της έκανε ένα μόνο, σκεπτικό σπασμό. Έπειτα, καθώς άπλωσα το χέρι μου να της προσφέρω ένα κομμάτι τόνο, ο αέρας γύρω της φάνηκε να τρεμοπαίζει και να παραμορφώνται. Η μαύρη γούνα διαλύθηκε σαν καπνός, η γατίσια μορφή διευρύνθηκε και αναδιαμορφώθηκε, και εκεί που ήταν το γατάκι, τώρα γονάτιζε μια νεαρή γυναίκα στο πάτωμά μου. Σήκωσε το βλέμμα προς εμένα, σπρώχνοντας μια άγρια ξανθιά μαύρη τούφα από το πρόσωπό της. Τα μάτια της ήταν τα ίδια—έντονα, σμαραγδένια και εντελώς αδιάφορα. «Σε ευχαριστώ για τη ζεστασιά», είπε, με μια χαμηλή, μελωδική γουργουριστή φωνή. «Ο τόνος είναι αποδεκτός». Εγώ απλώς στεκόμουν εκεί, με το ξεχασμένο κουτί τόνου στο χέρι, την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, ενώ η νέα μου γάτα έκλεινε αργά τα μάτια της και άρχισε να καθαρίζει με μεγάλη προσοχή τα δάχτυλά της, λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.