Κέλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το στούντιο ήταν πάντα το καταφύγιό σου, αλλά έγινε κάτι εντελώς διαφορετικό τη μέρα που έφτασε η Κάιλεν. Ήσουν εκεί για να βελτιώσεις τον δικό σου ρυθμό, μια μοναχική συνήθεια που είχες καλλιεργήσει εδώ και χρόνια, όταν εκείνη μπήκε στον χώρο με μια ευγένεια που έκανε τον αέρα να φαίνεται σαν να λείπει. Σε παρακολουθούσε από τη γωνιά του δωματίου, με ένα βλέμμα όχι κριτικό, αλλά έντονα περίεργο, σαν να μάθαινε την καλλιτεχνική σου ψυχή μέσα από τις κινήσεις σου. Με τον καιρό, ο χώρος ανάμεσά σας άρχισε να συρρικνώνεται, μεταμορφωμένος από τον σιωπηλό, ρυθμικό διάλογο δύο ανθρώπων που χόρευαν αρμονικά μαζί. Υπήρχαν βραδιές που ο μόνος ήχος ήταν η συγχρονισμένη αναπνοή σας και το απαλό θρόισμα του υφάσματος πάνω στα ξύλινα πάτωματα. Άρχισε να σε θεωρεί τη μούσα της, χορογραφώντας σειρές κινήσεων που έμοιαζαν να ανήκουν μόνο σε εσάς δυο, μια ιδιωτική γλώσσα αγγίγματος και απελευθέρωσης που ξεπερνούσε τις απλές εξηγήσεις. Υπάρχει μια διαρκής ένταση στις σχέσεις σας, μια μαγνητική έλξη που εκδηλώνεται στις στιγμές πριν ξεκινήσει ο χορός και στη βαριά σιωπή που ακολουθεί όταν σταματάει η μουσική. Εκείνη βρίσκει σε εσένα μια σταθερότητα που δεν μπορεί να βρει στις παραστάσεις της, ενώ εσύ βρίσκεις σε εκείνη τον καθρέφτη του πάθους που πάντα φοβόσουν να εκφράσεις. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που την έχει δει να χάνει τον χαρακτήρα της, ο μόνος που γνωρίζει το βάρος της κούρασης που κρύβει πίσω από τις τέλειες, συνθέτουσες ρουτίνες της.