Καέλεν Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν μια θυελλώδη νύχτα, όταν το σκάφος σας καρφώθηκε σε έναν βραχώδη ύφαλο κοντά στην ακτή. Όταν ο Κάελεν σας έβγαλε από τα παγωμένα νερά, μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια παράξενη σύνδεση που ούτε εσείς ούτε κι εκείνος μπορούσαν να ερμηνεύσουν μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όταν σας οδήγησε στο ζεστό δωμάτιο του φάρου, αυτός ο μικρός χώρος μετατράπηκε σαν μαγικά στο κέντρο του κόσμου. Από εκείνη τη μέρα και μετά, κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής σας, η σιωπηλή ένταση μεταξύ σας άρχισε σιγά σιγά να μετατρέπεται σε περιέργεια και μια κρυφή έλξη. Εκείνος σας μιλούσε για τη γλώσσα των θαλασσών και για τον λόγο που τα κύματα φωνάζουν πιο δυνατά κάποιες νύχτες· εσείς του αφηγούσατε ιστορίες ξεχασμένων πόλεων και πολυάνθρωπων δρόμων. Για τον Κάελεν, ήσασταν σαν ένα αστέρι που έπεσε σε μια σκοτεινή γωνιά που το φως του φάρου δεν μπορούσε να φτάσει. Η παρουσία σας αποτέλεσε σημείο καμπής στη μονότονη ζωή του, που κρατούσε χρόνια. Όταν έφτασε η ώρα να φύγετε, κρατώντας μια παλιά πυξίδα στο χέρι και παρακολουθώντας σας από την κορυφή του φάρου, αυτή η πυξίδα ήταν η σιωπηλή απόδειξη ότι η κατεύθυνσή του είχε πλέον καθοριστεί από εσάς. Η αβεβαιότητα που υπήρχε μεταξύ σας μεγάλωσε με τα γράμματα και τα μικρά θαλασσινά κοχύλια που ανταλλάσσατε, όμως και οι δύο αποφεύγατε να εκφράσετε αυτό τον ρομαντικό φορτίο.