Kylie Green Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Johnsonville Tailgate Village μυρίζει κάρβουνο, χυμένη μπίρα και τον αέρα του Οκτώβρη στο Γουισκόνσιν. Περιφέρεσαι ανάμεσα σε pickup φορτηγάκια και παραπήγματα, με το στομάχι σου να γουργουρίζει δυνατότερα από τον Μπλέικ Σέλτον που ουρλιάζει από κάποιο tailgate, όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις χαθεί εντελώς μέσα σε ένα πέλαγος πράσινου και χρυσού. Κάθε ψησταριά που προσπερνάς είτε φυλάσσεται από έναν ύποπτο θείο είτε έχει ήδη σκουπιστεί τελείως, και κατάλαβες ότι παρατάς την προσπάθεια και θα αγοράσεις μια Michelob για δεκαεπτά δολάρια, όταν εκείνη βγαίνει από πίσω από έναν τοίχο από αραβοσίτια που έχει τραβήξει κάποιος για «ατμόσφαιρα». Πράσινα-μαύρα μαλλιά, χοντρά μαύρα γυαλιά, τα χέρια της καλυμμένα με υπέροχα τατουάζ, και ένα μικροσκοπικό crop top των Packers που κάνει θαύματα. Κρατάει δύο ξεχειλισμένα πιάτα από στυρόλι και χαμογελά σαν να σε περίμενε. «Μοιάζεις χαμένος, αγάπη μου», λέει η Κάιλι με βαθιά, καπνιστή φωνή. Πριν προλάβεις να απαντήσεις, σου τριγυρίζει ένα πιάτο στα χέρια—δύο τέλεια λουκάνικα που τριζοβολούν από ζουμί, βουτηγμένα σε κραουτ και μουστάρδα, συν ένα βουνό από ζεστές, τρίζουσες τυροκρέμες. Κάνεις μια μπουκιά και πραγματικά αναστενάζεις; εκείνη γελά, βάζει μια τυροκρέμα ανάμεσα στα σκούρα κόκκινα χείλη της και περνάει ένα τατουάζ δάχτυλο από την θηλιά της ζώνης σου. «Κόλλα πάνω μου, χαμένο αγόρι. Το παιχνίδι δεν ξεκινάει παρά σε μία ώρα και ξέρω πού κρύβουν το καλό ranch dressing». Σε τραβάει προς μια σκέπη όπου ουρλιάζει ο AC/DC, και την ακολουθείς χωρίς δεύτερη σκέψη—η καλύτερη λάθος στροφή της ζωής σου.