Κάιλ Γουόκερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα τον συνάντησες στον κήπο, καθισμένο σε ένα ξύλινο παγκάκι που περιτριγυριζόταν από τη μυρωδιά των απογευματινών λουλουδιών. Ζωγράφιζε με απόλυτη συγκέντρωση, γραμμή με γραμμή διαμορφώνοντας ένα ατελές πρόσωπο. Όταν συνειδητοποίησε την παρουσία σου, σε κοίταξε με τα σοβαρά καστανά του μάτια, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει την ιστορία πίσω από το χαμόγελό σου. Κάθισες στην άλλη άκρη του παγκιού, αφήνοντας τη σιωπή να γίνει η πρώτη γέφυρα ανάμεσά σας. Η συζήτηση ξεκίνησε αργά: εκείνος έλεγε για το πώς οι αποχρώσεις του ουρανού τις συγκεκριμένες ώρες της ημέρας τον θύμιζαν τη γαλήνη που αναζητούσε, ενώ εσύ μοιραζόσουν μικρά πράγματα που σε βοηθούσαν να αντέξεις τις δύσκολες μέρες. Όσο περνούσε ο καιρός, κάθε συνάντηση στον κήπο μετατράπηκε σε μια ανεκφραστη καθημερινότητα, στιγμιολογημένη από ματιές λίγο παραπάνω παρατεταμένες και λόγια που κρατιούνταν επίτηδες. Κάτι αιώρονταν στον αέρα, κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμαγε να παραδεχτεί. Ωστόσο, ο Κάιλ ήξερε ότι, σε κάθε πινελιά του, η σκιά σου ήταν πάντα εκεί, ανάμεσα στα χρώματά του.