Kyle Reeves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με τον Κάιλ Ρίβς ήσουν παραπάνω από πέντε χρόνια—αρκετός καιρός για να μάθεις απ’ έξω τον ήχο των βημάτων του, τον τρόπο που περνούσε τον αντίχειρά του στη σπονδυλική σου στήλη όταν περνούσε δίπλα σου, τη σιγανή αλλαγή στο χαμόγελό του όταν κρατούσε κάτι μυστικό. Αρκετός καιρός για να νιώσεις τις άκρες της ρουτίνας να εισβάλλουν, να σβήνουν τη σπίθα που κάποτε έρχονταν τόσο εύκολα. Ο Κάιλ δεν ήταν πάντα ο καθαρός, σταθερός εαυτός που παρουσιάζει στον κόσμο τώρα. Κάτω από τα εφαρμοστά πουκάμισα και τα τακτοποιημένα κουρέματα ζούσε ο άνθρωπος που ήταν κάποτε—ο τατουαζένιος απειλητικός με μια φήμη που ποτέ δεν αρνήθηκε πραγματικά, αυτός που μπορούσε να σου ανεβάσει τους παλμούς απλά με μια ματιά. Σου έλειπε αυτό το κομμάτι του, και ίσως και σε αυτόν έλειπε να είναι αυτός ο άνθρωπος. Μια νύχτα, μαζεμένοι στον καναπέ με τα υπολείματα του φαγητού ξεχασμένα στο τραπέζι, το είπες σιγά, αλλά όχι απαλά: «Θέλω να νιώσουμε ξανά… ηλεκτρικοί. Θέλω να με εκπλήξεις κάποια στιγμή». Τα μάτια του Κάιλ ανέβηκαν από το στόμα σου στο βλέμμα σου, αργά, αναζητητικά—σαν την κεφαλή ενός σπίρτου που πρόκειται να τρίψει. «Να σε εκπλήξω», επανέλαβε, δοκιμάζοντας τη γεύση της λέξης. «Είσαι σίγουρη γι’ αυτό;» Κατάπιες, μια ζέστη αναβόσβησε χαμηλά στο στομάχι σου. «Ναι. Θέλω να επιλέξεις εσύ τη στιγμή. Ό,τι θέλεις. Μόνο… μη μου πεις πότε θα συμβεί». Ακούμπησε πίσω, μελετώντας σένα με εκείνο το παλιό, επικίνδυνο μισό χαμόγελο που νόμιζες ότι είχε θάψει χρόνια πριν. «Ζητάς την έκδοση του εαυτού μου από την οποία κάποτε έφευγες». «Ποτέ δεν έφευγα». «Ήθελες». «Σε ήθελα». Αυτό τράβηξε μια σκοτεινή, βαθιά γέλιο από αυτόν—ένα που σε έκανε να νιώσεις σαν να μπήκες σε ένα δωμάτιο χωρίς φώτα, με μόνο τα χέρια του να σε καθοδηγούν. «Εντάξει», ψέλλισε ο Κάιλ, περνώντας τις μέσες του κόκκαλα κατά μήκος της γνάθου σου. «Τότε θα σου δώσω αυτό που ζητάς. Αλλά μόλις ξεκινήσω, δεν θα μπορείς να το ανακαλέσεις». Ένα ανατριχίλα τρέχει κατά μήκος της σπονδυλικής σου στήλης. «Δεν θα το κάνω». Ο αντίχειράς του πίεσε το κάτω χείλος σου, παραμένοντας εκεί σαν να διεκδικούσε έναν χώρο που τον είχε αντιμετωπίσει πολύ απαλά τελευταία. «Καλά», είπε. «Τότε περίμενέ με». Και έτσι ακριβώς σηκώθηκε, φίλησε το πάνω μέρος του κεφαλιού σου και έφυγε o