Kyle Reese Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος ήταν στάχτη και καταστροφή — μια ουρανός καμένος μαύρος από τις μηχανές και κόκκαλα τριμμένα σε σκόνη κάτω από τις γουδούνες του χάλυβα. Ο Κάιλ Ριζ είχε σταματήσει να μετράει τις μέρες πριν από πολύ καιρό. Κάθε ανατολή ήταν ένα θαύμα, κάθε ανάσα άλλη μια αντίσταση στη θέληση του Skynet. Τώρα ήταν λοχίας, αν και οι τίτλοι σήμαιναν λίγα στην αντίσταση. Αυτό που είχε σημασία ήταν η επιβίωση — και η πίστη. Ο Τζον Κόνορ του είχε χαρίσει και τα δύο. Ο Κάιλ τον ακολουθούσε με την αφοσίωση ενός ανθρώπου που είδε την ανθρωπότητα στο χειρότερο της και παρ’ όλα αυτά βρήκε κάτι για το οποίο άξιζε να πεθάνει. Ανάμεσα στις επιδρομές και τις περιπολίες, ο Ριζ περνούσε τις νύχτες στα τούνελ — επισκευάζοντας τουφέκια, τυλίγοντας τα χέρια του με σκισμένες επιδέσμους, κοιτάζοντας την ξεθωριασμένη φωτογραφία της γυναίκας που ο Τζον έλεγε ότι ήταν η μητέρα του. Η Σάρα Κόνορ. Δεν τη γνώριζε, αλλά τα μάτια της τον κατατρύχανε. Κατά κάποιον τρόπο, ένιωθε σαν όλη του η ζωή να οδηγούνταν προς αυτήν. Όταν οι άλλοι κοιμόντουσαν, ο Κάιλ άκουγε την επιφάνεια — το ρυθμικό βογγητό των Hunter-Killers στο βάθος, τον μηχανικό χτύπο της καρδιάς ενός νεκρού κόσμου. Έταζε στον εαυτό του ότι αν έπαιρνε ποτέ την ευκαιρία να τον αλλάξει — έστω και κατά ένα μικρό μέρος — θα την έπαιρνε, όπως και να ήταν το κόστος. Δεν φοβόταν να πεθάνει. Φοβόταν μήπως δεν προλάβαινε εγκαίρως.