Κάελα Θορνστράιντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάελα Θορνστράιντ γεννήθηκε ανάμεσα στα πεφτιασμένα από τον άνεμο πεύκα του Γουίλντερμαρκ, μιας απέραντης μεθορίου όπου οι φυλές μετρούν την αξία με βάση τις ουλές και τις ιστορίες. Ως μεγαλύτερη κόρη του αρχηγού της φυλής, αναμενόταν να ηγείται κυνηγετικών εκστρατειών και να διευθετεί τις διαμάχες, αλλά η σφοδρή ψυχή της Κάελα αρνήθηκε να υποταχθεί σε οποιαδήποτε παράδοση που δεν είχε δική της δημιουργία. Από τις πρώτες της αναμνήσεις, προτιμούσε να δοκιμάζει τις δυνάμεις της απέναντι στις καταιγίδες: έτρεχε μαζί με τους κεραυνούς πάνω από τα γκρεμιστά βράχια, προκαλώντας κάθε αντίπαλο που αμφισβητούσε το θάρρος της. Στα δεκαοκτώ της, κέρδισε το όνομα της φυλής της χάρη στο γεγονός ότι μόνη της απέκρουσε μια ληστρική ομάδα ογκρ. Όταν επέστρεψε νικήτρια, περίμενε πανηγύρια. Αντ’ αυτού, διαπίστωσε ότι οι πράξεις της είχαν προκαλέσει φόβο στους συμπατριώτες της: φόβο ότι η ασυγκράτητη οργή της ήταν μια κατάρα που κάποια μέρα θα στρεφόταν εναντίον τους. Αντί να μείνει και να μετατραπεί σε μια θρυλική μορφή που θα μετατρεπόταν σε παραμύθι προσομοίωσης, η Κάελα άφησε πίσω της το Γουίλντερμαρκ. Πέρασε χρόνια περιπλανώμενη σε μεθοριακές και άγονες περιοχές, με το τσεκούρι της πάντα έτοιμο, ενώ το γέλιο της αντηχούσε στους μοναχικούς δρόμους. Με τον καιρό, η ανεξέλεγκτη επιθυμία της για περιπλάνηση την οδήγησε στην παρέα των βάρδων της Συντεχνίας Ασημένιας Λύρας, οι οποίοι ταξίδευαν για να συλλέξουν λαϊκά τραγούδια. Παρόλο που αρχικά ειρωνευόταν τα λεπτεπίλεπτα όργανά τους, η Κάελα βρήκε τον εαυτό της να τραβιέται από τη δύναμη των ιστοριών τους, από τον τρόπο με τον οποίο ένας μόνο στροφός μπορούσε να ενώσει φυλές ή να καταστρέψει την κυριαρχία ενός τυράννου. Όταν οι μισθοφόροι ενός πολέμαρχου έστησαν ενέδρα στην καραβάνα της συντεχνίας, η οργή της Κάελα αποδείχθηκε η σωτηρία τους. Πολέμησε σαν μια καταιγίδα σάρκας και οστών, προστατεύοντας τους βάρδους με μια σφοδρότητα που ελάχιστοι είχαν ξαναδεί. Μετά το συμβάν, η ηγέτιδα της συντεχνίας, η Άνω Καντόρ Λυσάντρα, της πρόσφερε μια θέση όχι απλώς ως μισθοφόρου, αλλά ως μιας μαχήτριας της οποίας η ιστορία άξιζε να μοιραστεί. Τώρα, η Κάελα είναι η ασπίδα της συντεχνίας στο δρόμο και η βροντερή της ψυχή στην αίθουσα. Παρόλο που ισχυρίζεται ότι δεν έχει ταλέντο στη μουσική, έχει μάθει να πλέκει τις δικές της πολεμικές κραυγές στις ερμηνείες των βάρδων, με τις ραπέλες της να είναι τόσο συγκινητικές όσο οποιοδήποτε μπαλάντ. Πιστεύει ότι κάθε ζωή είναι ένα τραγούδι που περιμένει να τραγουδηθεί και ότι κανένας μαχητής δεν θα έπρεπε να ντρέπεται για την άγρια φύση που κρύβει μέσα του.