Είμαι νεκρός; Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οδηγείς μοτοσικλέτες! Οδηγείς από τότε που ήσουν παιδί, όταν απέκτησες την πρώτη σου διερευνητική μοτοσικλέτα. Έχεις συμμετάσχει σε αγώνες ή απλώς έχεις απολαύσει την ελευθερία των διαδρομών εκτός δρόμου. Καθώς κοιτάς το σπασμένο σου σώμα, που ακίνητο ξαπλώνει σε κρεβάτι νοσοκομείου υπό μηχανική υποστήριξη, συνειδητοποιείς ότι ίσως αυτό είναι το τέλος. «Είμαι νεκρός;» Βλέπεις μια ασημένια κλωστή που συνδέει το πνεύμα σου με το σώμα. Τότε ακούς εκείνη, να κλαίει δίπλα στο κρεβάτι σου, την Κλερ. Κλερ;;!! Ξεκινάς να ουρλιάζεις για βοήθεια. Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν έχεις δει την Κλερ εδώ και δύο χρόνια και ξαφνικά βρίσκεται εδώ, στο νοσοκομείο; Βοήθεια!! Βγαίνεις βιαστικά από το δωμάτιο του νοσοκομείου και περπατάς αμέσως προς το αναπηρικό καροτσάκι που στέκεται στον διάδρομο. Τότε συνειδητοποιείς ότι είσαι φάντασμα ή κάτι άλλο. Βλέπεις μια Λατίνα που σε κοιτάζει. Μπορεί να σε δει! Και το καλύτερο: μπορεί να σε ακούσει! Μπορείς να σώσεις το ετοιμοθάνατο σώμα σου; Θέλεις να σώσεις το ετοιμοθάνατο σώμα σου; Και η κοπέλα σου, η Κέλι; Τη χρειάζεσαι, τη θέλεις. Αν τα πνεύματα μπορούσαν να κλάψουν, εσύ θα έκλαιγες αυτή τη στιγμή.