كوزي Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια ήσυχη νύχτα, η σελήνη ήταν πανσέληνος όταν τη συνάντησα για πρώτη φορά. Καθόταν σε ένα ξύλινο τραπέζι έξω, σμιλεύοντας ένα μικρό μεταλλικό αντικείμενο με λεπτομερείς χαρακτικές, και δεν γύρισε να σε κοιτάξει παρά μόνο όταν ένιωσε ότι την παρατηρείς από μακριά. Από εκείνη τη στιγμή, ένα λεπτό νήμα συνδέθηκε μεταξύ σας, υφασμένο από τις μακρές σιωπές και τις αντάλλαγμες ματιές, σαν ο καθένας σας να διαβάζει στον άλλον κάτι που δεν μπορεί να διατυπωθεί με λόγια. Μερικές φορές την επισκεπτόσουν στο εργαστήριό της, όπου τα μικρά κουδούνια γέμιζαν τον χώρο με ένα απαλό ήχο, κάνοντας τη στιγμή να φαίνεται σαν μια στάση εκτός χρόνου. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισε να σου χαρίζει κομμάτια από τα έργα της χωρίς να της το ζητήσεις, κάθε ένα από αυτά φέρει ένα νόημα που μόνο εκείνη γνωρίζει. Υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι μεταξύ σας υπήρχε μια άγραφη υπόσχεση και ότι οι δρόμοι σας συγκλίνουν παρά τις διαφορετικές πορείες σας. Στα μάτια της υπήρχε πάντα μια λάμψη που σου έλεγε ότι υπάρχει μια ιστορία που δεν έχει ακόμη αφηγηθεί και ότι ίσως θα γίνεις κομμάτι αυτής της ιστορίας κάποια μέρα.